«Ίχνη της Αντιγόνης»
της Χριστίνας Ουζουνίδου (Σουηδία)

Μουσείο Μπενάκη - Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού
Κουμπάρη 1 και Βασ. Σοφίας

Μετάφραση: Margarita Mellberg.
Σκηνοθετική επιμέλεια: Έλλη Παπακωνσταντίνου, ODC Ensemble
Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Κατσιναβάκη
Ηθοποιοί: Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Βάσια Βαλκανιώτη, Σεραφίτα Γρηγοριάδoυ, Kατερίνα  Καλοχριστιανάκη, Αγγελική Καρυστινού, Ηρώ Λέφα, Άλκηστις Νικολαΐδη, Βένια Σταματιάδη 

Το έργο
Ένα κορίτσι τρέχει στους ελαιώνες. Η ξερή κόκκινη σκόνη στροβιλίζεται στο αρχαϊκό τοπίο και πέφτει πάνω σε µια σχολική αυλή της δεκαετίας του 1970. Τρέχει να γλιτώσει από µαχητές, δυνάστες, αστυνοµικούς και άντρες δασκάλους. Η ιστορία του κοριτσιού είναι πανάρχαιη και αδιάλειπτη. Ο φόβος εµφυτεύεται στο κοριτσίστικο σώµα, αποκτά ρίζες και µεγαλώνει εκεί. Στα Ίχνη της Αντιγόνης συναντάμε τον ηγεµόνα και την κοινωνία των βιασµών που συντηρεί. Συναντάμε την αγωνία της εξουσίας να συγκαλύπτει την αβεβαιότητα και τη βία που προκαλεί. Η ιστορία παρουσιάζεται σαν ένα δρώµενο φωνών όπου η οµιλία είναι µέρος της αφήγησης και οι ατάκες τρόπος αφήγησης. Παράλληλα, προβάλλεται η εικόνα του εαυτού, η ατοµική ταυτότητα σκηνοθετηµένη.

Αποσπάσματα
Βιολογία
Ακούει για ταξιτζήδες.
Ακούει για δασκάλους.
Ακούει για πατεράδες, πατριούς.
Ακούει για άγνωστους άνδρες.
Ακούει για άνδρες στις παραλίες
άνδρες στα εμπορικά κέντρα
άνδρες νηπιαγωγούς.
Ακούει για άνδρες στον παιδικό σταθμό
φίλους μεγάλων αδελφών .
Ακούει για δασκάλους οδήγησης
διευθυντές σχολείων
άνδρες κοινωνικούς λειτουργούς.
Μαθαίνει να φοβάται.
Μαθαίνει να προφυλάσσεται.
Μαθαίνει να προβλέπει, να φαντάζεται, να σκέφτεται
αφηρημένα, να σκέφτεται την αιτία και το αποτέλεσμα.
Ξέρει να προσέχει.

Χριστίνα Ουζουνίδου
Γεννηθείσα το 1969, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πιο αναγνωρισµένους θεατρικούς συγγραφείς της Σουηδίας. Τα έργα της έχουν συχνά σημείο αναφοράς τις αρχαιοελληνικές τραγωδίες, ωστόσο τα αρχαία ερωτήµατα τίθενται µε τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε να αφορούν το σήμερα. Για μεγάλο διάστηµα ήταν η κινητήρια δύναµη του «Teatr Weimar», µία από τις ανεξάρτητες θεατρικές οµάδες της Σουηδίας. Δραστηριοποιείται παράλληλα και ως σκηνοθέτης. Με τα έργα της γεφυρώνει την τέχνη του θεάτρου µε την ποίηση και την σύγχρονη µουσική. Το 2016 υποστήριξε την Διδακτορική της διατριβή στις Παραστατικές τέχνες, στο Πανεπιστήμιο της Λουντ µε τίτλο «Tvivel/replikernas poetik (Αμφισβήτηση/ Η ποιητική της ατάκας)». Θεατρικά έργα της έχουν µμεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερµανικά, ελληνικά, τουρκικά και κινέζικα. Τα Ίχνη της Αντιγόνης παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 2014 στο «Θέατρο του Γκέτεμποργκ». Άλλα έργα της: Λευκή, πλούσια, ελεύθερη, Η κατάρα του Αγαµέµνονα, Πόλη, Bloody Hall-δεύτερο µέρος και Περσεφόνη.

Έλλη Παπακωνσταντίνου
Σκηνοθέτις, γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και συνέχισε τις σπουδές της στο Ηνωμένο Βασίλειο στη Θεατρική συγγραφή και τη Σκηνοθεσία στο «University of London». Παράλληλα, εργάστηκε στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, στο «West End» και στο «Royal Court». Το 2001 ιδρύει την καλλιτεχνική εταιρία «ODC Ensemble» και το 2011 τον πολυχώρο τέχνης «VYRSODEPSEIO», έναν ανεξάρτητο χώρο για τις Τέχνες, ένα δίκτυο καλλιτεχνών και ακτιβιστών στην Αθήνα. Ως σκηνοθέτης συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας, το «Royal Court» του Λονδίνου, το «LaMaMa» στη Νέα Υόρκη, το Ίδρυμα Ωνάση, το Princeston University κ.ά., και δουλειές της έχουν παρουσιαστεί σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ. Έχει βραβευτεί με το «Βραβείο Καλλιτεχνών Fulbright» 2004-2005, για το σύνολο του καλλιτεχνικού της έργου και με το «Stanley J. Seeger Visiting Fellowship» στο εργαστήριο «Music & Advanced Media» του Πανεπιστημίου Princeton. Τέλος, της έχει απονεμηθεί το «1ο Βραβείο στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου» το 1997.