Ποιητική περφόρμανς σε συνεργασία με το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης

Γιόζεφ Στράκα – Τσεχία

Ξένες εξορίες

να παραποιείς τον βηματισμό, να κομπιάζεις –
στα άδεια τραμ η μέρα συνέχεια δεν έχει πια
κι οι άνθρωποι κατά μήκος του αναχώματος παίρνουν το χρώμα
ενός παράξενου οιωνού.

Αυτό το πρωινό γίνεται τόσο πιο περίπλοκο
και τα νέα ολοένα και πιο ασαφή:
το νερό έχει κοκκινίσει, τα ράφια έχουν σφαλίσει, ασταμάτητα
ανεβοκατεβαίνουν βιαστικά οι κυλιόμενες σκάλες,
ένα θρόισμα στα κτίρια των γραφείων,
ψίθυροι στους ημιωρόφους και στους ενδιάμεσους διαδρόμους.

Ξένες εξορίες 2

να πιάνεις ξανά τον εαυτό σου πουθενά να μην ανήκει.

Έξω το τραμ στις άγονες βιομηχανικές περιοχές αργά
παραδέχεται το σκοτάδι και την ωμότητα,
και τα σχόλια στις υποσημειώσεις μοιάζουν πιο απόμακρα
στη θλιβερή αμηχανία των εκδηλώσεων κάποιου.

Είμαστε όλοι εγκληματίες,
ή τουλάχιστον κάποιοι από μας
καταπατούμε, κοιτάμε περίεργα με την άκρη των ματιών μας.

Η διαφωνία κρέμεται από τα χείλη,
φωτίζει τον Σταθμό Κάμπλο,
με τη φαρίνα από χιόνι «να επιτίθεται» στον σβέρκο.

Περιμένοντας για άλλη μια σύνδεση κι έπειτα άλλη μία,
το επόμενο λεωφορείο επιτέλους φτάνει,
κάνοντας κύκλους γύρω από την περιφέρεια των Lidl και των Kaufland.

Κουρασμένο, ω κουρασμένο,
σκοτάδι πίσω από τα νεκροταφεία των ματιών τους,
να κατεβαίνει κατά μήκος τεράστιων κτιρίων υπεξαίρεσης,
μέσα από τα τούνελ των εξαφανιζόμενων συνοικιών,
με το δυνατό γέλιο των επιβατών που ανεβαίνουν στο λεωφορείο
σε επόμενες στάσεις.

Για να χτίσουν τη μνήμη των τόπων σε ξένες εξορίες,
να περάσουν τα σταυροδρόμια των βλεμμάτων είκοσι χρόνια πριν,
για να προσπαθήσουν να κρατηθούν από κάτι,
προτού διαλυθεί ξανά στα γκριζωπά γέλια που μελαγχολούν.

Μετάφραση σε αντιπαραβολή από τα αγγλικά και τα ισπανικά:
Ειρήνη Παπακυριακού