Συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Άνδρο, κόρη του Νικόλαου Καΐρη και της Ασημίνας το γένος Καμπανάκη και αδελφή του λόγιου, θεολόγου και αγωνιστή Θεόφιλου Καΐρη, του οποίου υπήρξε, επίσης, μαθήτρια στη σχολή των Κυδωνιών στη Μικρά Ασία. Από τα δεκαπέντε χρόνια της ξεκίνησε αλληλογραφία με τον Αδαμάντιο Κοραή, η οποία συνεχίστηκε ως τον θάνατό του. Στα γράμματά τους, κυρίαρχο θέμα είναι ο διαφωτισμός του Γένους. Το 1820 μετέφρασε και εξέδωσε στο τυπογραφείο των Κυδωνιών το σύγγραμμα του Ι.Ν. Βουίλου Συμβουλαί προς τη θυγατέρα μου. Στον πρόλογο της έκδοσης, η Καΐρη προέτρεπε τις Ελληνίδες της εποχής της να αναπτύξουν διαφωτιστική πνευματική και παιδευτική δράση. Ακολούθησε η σύνταξη της επιστολής Επιστολή Ελληνίδων τινών προς τας φιλελληνίδας, την οποία υπέγραψαν 31 ακόμη Ελληνίδες και η οποία αποτελούσε έκκληση προς τις Ευρωπαίες για ηθική στήριξη του ελληνικού αγώνα. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1826 με την ανώνυμη έκδοση του τρίπρακτου δράματος Νικήρατος, με θέμα την Έξοδο του Μεσολογγίου, που παραστάθηκε τον ίδιο χρόνο στο θέατρο της Ερμούπολης στη Σύρο. Ολοκλήρωσε, επίσης, μια μετάφραση του Μάρκου Αυρήλιου Εγκώμιον, του Γάλλου ακαδημαϊκού Αντουάν-Λεονάρ Τομά, και την πραγματεία του Φενελόν Περί της εκπαιδεύσεως των νεανίδων. Το έργο της Νικήρατος παρουσιάστηκε στο ΑΝΑΛΟΓΙΟ 2016.