ΡΟΖΑΛΙΑ (φωνή): Παραμονή Χριστουγέννων.

Αλλαγή φρουράς. Πρωί πρωί το ταξί απ’ έξω ακριβώς. Κανείς δε με περίμενε. Μικρό το κακό… Ωραίος καιρός έξω… Ήρθε η κόρη καμιά ώρα μετά. Μου ’πε μόλις δω τη μαμά της να

βαράω παλαμάκια. Να της δείξω, λέει, πόσο χαίρομαι που τη βλέπω. Το ’κανα κι αυτό. Τους κέρασα μηλόπιττα που ’χα φέρει μαζί μου, και αμέσως, ε, να γράψουν τη συνταγή! Την

κατασπάραξαν!

Ήθελαν να κανονίζει η κόρη τη δοσολογία των φαρμάκων. Διάβασαν το βιογραφικό μου, είδαν, δεν είμαι πτυχιούχα, πάλι καλά, δεν στράβωσαν.

Το σπίτι… παλιό και καθόλου πρακτικό. Μεγάλο είναι, αλλά

μόνο μια κουζίνα και τρία δωμάτια; Δίπλα στην κουζίνα μια

ντουζιέρα, μάλλον ήταν κελάρι παλιά, οι τουαλέτες απέναντι απ’ το δωμάτιό της. Έχει ειδικό κρεβάτι, ιατρικό. Η πόρτα της

μονίμως ανοιχτή. Λες να την ενοχλώ, άμα πηγαίνω τουαλέτα; Της έχουν και νιπτήρα, μες στο δωμάτιο. Μα μπορεί να πλυθεί μόνη της; Το δικό μας μπάνιο είναι στο υπόγειο. Έντεκα

σκαλιά κάτω. Στο υπόγειο μέσα στο καταχείμωνο;

Έτσι πήγε η μέρα μου. Τρελάθηκα στο σιδέρωμα, στο πλύσιμο, στο συγύρισμα. Όσο για το δέντρο… Το ’φερε στολισμένο ο Βόλφγκανγκ το μεσημέρι. Εκείνη βρήκε πάλι να λέει…

Άλλαζε τη θέση στις μπάλες. Μην πάει κι ανάψει τα κεριά.

Τα σπίρτα πάντως τα ’κρυψα.

Έφερε και το τηλεκοντρόλ. Το επισκεύασαν αμέσως.

Το καλύτερο δώρο!

Φτιαχνόταν για τη βεγγέρα λες και πήγαινε σε γάμο. Μου ’πε δεν έπρεπε να ’ρθω, γιατί θα γύριζε στις 28. Καλά κρασιά!

Πού να ’ξερε πως θα την έκαναν πακέτο το ίδιο κιόλας

βράδυ.

Πουθενά δε με κάλεσαν. Μου ’παν μόνο πως μέχρι τις 10:00 ήμουν ελεύθερη. Όχι, η οικογένεια στο Ζάλτσμπουργκ δε θα το ’κανε αυτό. Εκεί δεν υπήρχε περίπτωση να μείνω

ολομόναχη χρονιάρα μέρα! Στο Ζάλτσμπουργκ με είχαν σαν δικό τους άνθρωπο. Και στα πεθερικά τους επίσκεψη, μαζί

τους μ’ έπαιρναν.

Ως τώρα, δεν ξέρω κανέναν εδώ. Σήμερα το απόγευμα,

άκουσα να μιλούν σλοβάκικα στο δρόμο. Πετάχτηκα έξω

τρέχοντας. Τρεις γυναίκες σαν κι εμάς. Φώναξα αλλά δεν… Ούτε που γύρισαν… Δεν είχα πού να πάω, κανείς δεν με

πήρε τηλέφωνο, απελπισία… Διάβασα την εφημερίδα σου, έγραψα μηνύματα, αντέγραψα τους ψαλμούς, έκανα

επανάληψη στα γερμανικά. Έχω ένα ωραίο βιβλίο που μου δάνεισαν. Στις πύλες της Σιών, άμα το διαβάζω με πιάνουν τα κλάματα. Θες να σ’ τ’ αφήσω; Έφαγα μερικά κρουασάν. Απ’ αυτά που ’φτιαξα. Σα να τα παράψησα…

(Προς έκπληξη της Ροζάλιας, η Χάννε μπαίνει απαλά στο δωμάτιο, μεθυσμένη. Κάνει μερικούς στροβιλισμούς, προτού να βγει χορεύοντας.)

Μετάφραση: Γιώργος Παπαγιαννάκης
Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Ερμηνεύουν: Αλίκη Αλεξανδράκη, Νικολέττα Βλαβιανού,
Κατερίνα Μπιλάλη