Σήμερα έσπασα ένα γυαλί. Όχι το τζάμι ενός παραθύρου. Απλά ένα γυάλινο ποτήρι.

Προσπαθούσα μονάχα να το καθαρίσω.

Στον νεροχύτη της κουζίνας. Όχι, στην

πραγματικότητα το είχα ήδη καθαρίσει. Το είχα ξεπλύνει από το νερό που μόλις είχα πιει, το είχα αναποδογυρίσει και το είχα τοποθετήσει στην πιατοθήκη να στεγνώσει, το είχα αφήσει εκεί για μερικές ώρες, πάνω από μια

κατσαρόλα, είχα φύγει από το σπίτι, είχα

επιστρέψει, ήθελα να μαγειρέψω, αποφάσισα να μη χρησιμοποιήσω αυτήν την κατσαρόλα, προσπάθησα να πιάσω το μαχαίρι δίπλα στην κατσαρόλα, δίπλα στο ποτήρι, για την ακρίβεια, ίσα που άγγιξα το ποτήρι και το επόμενο

πράγμα που άκουσα ήταν το γυαλί να σπάει. Αντήχησε σαν κάποιος να είχε κάνει διάρρηξη σπάζοντας το παράθυρο. Όμως δεν ήταν παρά ένα ποτήρι. Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι ένα απλό νεροπότηρο μπορεί να σπάσει σε τόσο πολλά κομματάκια, μικροσκοπικά, σχεδόν

σκόνη. Αστραφτερή σκόνη στον πάγκο της

κουζίνας, σκέφτηκα ότι αν έκανε ρεύμα από το σπασμένο παράθυρο, που δεν ήταν στ’

αλήθεια σπασμένο εξαρχής, θα φυσούσε και θα σκόρπιζε τη γυάλινη σκόνη στον αέρα, και ίσως αυτή η φονική σκόνη να έμπαινε μέσα

στα μάτια μου, μέσα από τα ρουθούνια μου,

κατευθείαν στην καρδιά μου. Θα ένιωθε τάχα το γυαλί τίποτα απ’ όλο αυτό; Θα ένιωθε το ίδιο του το θρυμμάτισμα, όπως το νερό που

διασκορπίζεται σε χιλιάδες σταγόνες; Θα

ένιωθαν οι σταγόνες ότι το νερό δεν είναι πια νερό αλλά μεμονωμένες σταγόνες; Νοεί το νερό τον εαυτό του ως μονάδα;

Αντιλαμβάνεται το γυαλί, το διάφανο, το

καθαρό, το ξεκάθαρο, το διαπερατό από το

βλέμμα γυαλί τον εαυτό του ως ένα συνεχές; Τι να πω, ένα νεροπότηρο είναι πιο περίπλοκο. Ίσως ένα ποτήρι να μπορεί να θεωρήσει τον εαυτό του ως αντικείμενο, λόγω του νερού το οποίο περιέχει. Το περιεχόμενο διαμορφώνει το δοχείο. Το έμβρυο σχηματίζει τη μήτρα. Ναι, το γυάλινο ποτήρι είναι ενός είδους αγαθό. Διαθέτει και χρησιμότητα και λειτουργικό

σκοπό.

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι κάνουν παιχνιδιάρικα άλματα στον χώρο και στον χρόνο, ανιχνεύουν θραύσματα ζωής –της δικής τους;– και σκαλίζουν εμμονικά ό,τι τους περιβάλλει και τους καθορίζει. Με κύριο αντίπαλό τους τον χρόνο, τον «μόνο χρόνο που τους έχει δοθεί», τον χρόνο που κυλά βασανιστικά και αμετάκλητα, ένας άντρας και μια γυναίκα ψαχουλεύουν αναμνήσεις και εντυπώσεις, ταξιδεύουν με τις λέξεις και τις σκέψεις, αναζητώντας απεγνωσμένα απάντηση στο ένα και μοναδικό ερώτημα που τριβελίζει το μυαλό τους από καταβολής κόσμου: Ποιο είναι τελικά το πολυτιμότερο αγαθό;

Σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια: Λίλλυ Μελεμέ
Σκηνικό-κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Ερμηνεύουν: Ειρήνη Βαλατσού, Πάρης Λεόντιος