Ένας ξένος εισβάλλει στο σπίτι του κυρίου Σμιθ και του θέτει το εκβιαστικό δίλημμα: Η ζωή σου λήγει σε δυο ώρες. Ποιον θα διάλεγες να μπει στη θέση σου ώστε να μην πεθάνεις; Μια ετοιμοθάνατη γριά σε κάποια εντατική; τον Χίτλερ; μήπως τη γιαγιούλα του διπλανού διαμερίσματος;
Γιατί νομίζεις πως σου αξίζει να ζεις;

Μια μαύρη κωμωδία για τo μαύρο που αποκαλούμε ύπαρξη και μας περιέχει όλους.

Είχα καιρό να κάνω τηγανητό ψάρι και τ’ αποθύμησα. Ας μυρίζει και λίγο το σπίτι, θα ανοίξω, θα ξεμυρίσει. Άσε που εμένα μ’ αρέσει, να μπαίνω στο σπίτι μου και να μυρίζει φαγί. Σα να είμαι καλεσμένη κάπου. Σα να με περιμένουνε.

Δικές μου είναι οι σιωπές, κι ό,τι θέλω τις κάνω! Κι άμα θέλω, τις γεμίζω με ό,τι γουστάρω ρε, με λέξεις, που πάντα τις σιχαινόμουνα! Πάρ’ τες στα μούτρα ρε! «Κουρασμενάκι» ρε, και «καβαδούρα» και «κοτονοστιμιές», «τσαγερί» ρε! «συλλείτουργο», «καρναβαλιστής», «αντραδελφή», «κουβερλί», «ξωμάχος», «αρτοποιήματα», «ψυχοκόρη», ναι ρε, πάρε και μια «ψυχοκόρη» στη μάπα! Δικές μου είναι οι σιωπές ρε! Αχ καλές μου σιωπές που δεν σας έδινα σημασία τόσα χρόνια, σας θέλω όλες! Δεν μπορείς να μου τις πάρεις τις σιωπές μου, ρε! Δεν μπορείς! Κανένας δεν μπορεί!

Συγγραφέας: Σάκης Σερέφας
Νικολέτα Βλαβιανού : Διαχειρίστρια
Αντώνης Γιαννακός: Κύριος Σμιθ
Γιάννης Σοφολόγης : Πιτσαδόρος
Video-προβολές /Σκηνοθεσία: Δημήτρης Ινδαρές
Ηθοποιοί video: Μαρία Αιγινίτου, Γιώργος Μπινιάρης
Διεύθυνση φωτογραφίας: Δημήτρης Κυριακού
Ηχοληψία: Γιάννης Ζερβάκος
Μοντάζ: Τάσος Ψαλιδάκης