Ανάμεσα σε δύο εργατικές βάρδιες, στην αυλή ενός εργοστασίου σιδηρικών, οι μαθήτριες ενός σχολείου κάνουν μνημόσυνο στη συμμαθήτριά τους που αυτοκτόνησε. Στα μαύρα όλοι. Εμφανίζεται η μητέρα της και μέσα σε μια φορτισμένη ατμόσφαιρα διηγείται τη ζωή της κόρης της, τη μοίρα που της έτυχε. Μέσα σ’ αυτήν τη μανία, σε αυτό το όργιο ψυχών, ξεπροβάλλει με βοή η νεκρή κόρη ακολουθούμενη από τον θίασο του Κάτω Κόσμου – γριές με αχτένιστα μαλλιά, ζητιάνοι, μωρά νεκρά σε χάρτινα κουτιά, ανάπηροι με πατερίτσες, παιδιά με ρουλεμάν… Σαν χορός αρχαίας τραγωδίας, θρηνούν κι αυτοί με τη σειρά τους, αφηγούνται τα δεινά τους, έως ότου η σάλπιγγα -η σειρήνα- του εργοστασίου αναγγείλει τη νέα βάρδια. Η ζωή μας πια χωρίζεται σε βάρδιες, σε κάρτες εισόδου-εξόδου από εδώ ως το Μπαγκλαντές, τη Νέα Υόρκη…


ΚΟΡΗ
Όσο περνούν οι μήνες
όσο περνά ο καιρός
βλέπω στο σκοτάδι
όπως οι νυχτερίδες
Ζω στην ίδια θερμοκρασία πάντα
κάτω από τη γη
στην ίδια θερμότητα του χρόνου.
Αυτοί που φτάνουν στο σκοτάδι
με το φως ακόμα στα μάτια
αυτοί που ζητούν να μας δουν
δεν θα μας δουν ποτέ
δεν θα μας αγγίξουν
γιατί δεν ξέρουν ποιοι είμαστε
τι μας γίνηκε
τι μας συνέβη
και χαθήκαμε στο σκότος.

Συγγραφέας: Γιώργος Χρονάς
Σκηνοθεσία: Σοφία Φιλιππίδου
Σκηνική επιμέλεια – Κοστούμια: Σοφία Φιλιππίδου.
Μουσική: Βάιος Πράπας.
Μουσικοί επί σκηνής: Βάιος Πράπας (ηλεκτρική κιθάρα), Γιώργος Ταμιωλάκης (τσέλο).
Χορεύει: Βασιλική Καραντώνη.
Ηθοποιοί: Σοφία Φιλιππίδου, Άννα Κλάδη, Ρίνος Τζάνη, Δήμητρα Δερζέκου, Ηλίας Καρακωνσταντάκης, Ζωή Κικινή, Μάριο Μπανούσι, Βασιλική Καραντώνη.