Ο Όθωνας και η Αμαλία, μετά την εκθρόνισή τους από την Ελλάδα το 1862, ζουν στα ανάκτορα του Μπάρμπεργκ, στη Βαυαρία. Κάθε μέρα, μεταξύ 18.00 μ.μ. και 20.00 μ.μ. είναι η ώρα Ελλάδος. Αυτό το διάστημα φορούν τις ελληνικές φορεσιές τους, μιλούν ελληνικά και με τη βοήθεια των αυλικών τους ξαναζωντανεύουν στιγμές και γεγονότα που έζησαν στην Ελλάδα και τους σημάδεψαν. Ένα «θέατρο εν θεάτρω» μ’ ένα άλμα στον χρόνο στο τέλος, όπου ο απόηχος του τότε αντανακλάται στο σήμερα.

ΟΘΩΝ: Ήρθε, λοιπόν, κάποτε η ώρα να πάω στο βασίλειό μου. Ξεκινήσαμε από το παλάτι μας μαζί με τον μπαμπά μου, τη μαμά μου και τον αδερφό μου, τον θείο Μαξ. Αλλά κανείς δεν έφτασε ως την Ελλάδα, τους αποχωρίστηκα έναν έναν στον δρόμο, όλους τους δικούς μου. Οι Έλληνες ήξεραν ότι έρχομαι, και είχαν φρουρούς στα ακρωτήρια για να δουν το καράβι μου. Και όταν ο πρώτος βιγλάτορας το είδε, άναψε φωτιά στην κορυφή του βουνού, και τη φωτιά εκείνη την είδαν στο διπλανό βουνό, κι ανάψαν κι εκεί φωτιά, κι έτσι, από κορυφή σε κορυφή, άναβαν φωτιές που ειδοποιούσαν στην πρωτεύουσα ότι καταφθάνω! Αυτό μου φάνηκε μαγικό! Η πρώτη εικόνα της Ελλάδας ήταν άγρια, ξερά βράχια. Απογοητεύτηκα λίγο. Πριν ακόμα πλησιάσουμε στη στεριά είχαν ήδη μαζευτεί στο λιμάνι δεκάδες πλεούμενα, γεμάτα ασφυκτικά με κόσμο που είχε έρθει για να με προϋπαντήσει. Μόλις μας είδαν να ερχόμαστε άρχισαν να μας χαιρετούν με κανονιές. Η πολιτεία που με περίμενε μου φαινόταν όμορφη. Πολύχρωμη. Στην προκυμαία χιλιάδες άνθρωποι. Άγρια πρόσωπα, τραχιά, με μεγάλα μάτια και μακριά μαλλιά. Είχαν καρφώσει αυτά τα μάτια στο καράβι μου και περίμεναν. Με τρόμαζαν. Τι ζητούσαν από μένα;

Σκηνοθεσία: Άσπα Τομπούλη (Όψεις)
Σκηνικός χώρος-κοστούμια: Μαρία Καραθάνου
Μουσική επιμέλεια – συνθέσεις ήχων: Δημήτρης Ιατρόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Μιράντα Ζησιμοπούλου
Ηθοποιοί: Σπύρος Ανδριανόπουλος, Βασίλης Βλάχος, Ματίνα Δημητροπούλου, Δημήτρης Καλλέργης, Άρης Κασαπίδης, Νίκος Νίκας, Νίκος Παντελίδης, Γιώργος Ρόδης, James Rodi,
Μαρία Τσιμά, Άντζυ Φιλήντα, Γιάννης Φιλίππου