Πρόκειται για τη μετά θάνατο ερωτική εξομολόγηση του ωραίου Αντίνοου στον αυτοκράτορα Αδριανό.  Η σχέση αυτή συντάραξε τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και γράφτηκε στην Ιστορία για το μοναδικό πάθος της.

Ο Αντίνοος, ένα άγαλμα πλέον μέσα στον Νείλο. Και ο Αδριανός, γερασμένος πια και άρρωστος, θα έδινε ακόμη και τον θρόνο του για να μη δει τον λατρεμένο νεαρό σύντροφό του, νεκρό.

Πόλεμος για δύο ήταν κι αυτός, υπόγειες φωνές, βουβές φωνές, κόκκινα φιλιά, μαύρα φιλιά, λόγια μισά, λόγια σκοτεινά, σκοτεινές και οι αντανακλάσεις του ιδρώτα μας στο απέναντι θαμπωμένο κάτοπτρο. Άδειαζε το φεγγάρι το γαλάζιο του στα λευκά σεντόνια και στα γιασεμιά του παραθύρου, άδειαζαν και ξαναγέμιζαν παλίρροιες πόθου κι έρωτα τα σώματά μας που μοσχοβολούσαν απολλώνια δάφνη και θυμάρι, τα σώματά μας που έκρυβαν θύελλες πάθους και μαζί παγίδες απόγνωσης. Το πρόσωπό σου δεν ήταν αυτό που έως τότε ήξερα, την αλαζονική σου έκφραση δεν την είχα ξαναδεί και δεν μπορώ να την ξεχάσω, την κουβαλώ πάντα σε μια γωνιά μου… Την επομένη, χωρίς να σηκώσεις το βλέμμα για να με κοιτάξεις, χωρίς να μου απευθύνεις καν το λόγο, μου χάρισες ένα χρυσαετό. Δεν σε ευχαρίστησα. Σου είπα μόνο «αφιέρωμα κάνω τον χρυσαετό, Αδριανέ, στων ματιών σου τα νερά. Αφιέρωμα στο θαύμα των νερών σου».

ΑΙΑΝΤΑΣ: Δεν γυρίζουμε, πάμε…

ΤΑΣΙΑ: Πού πάτε;

ΑΙΑΝΤΑΣ: Στον πόλεμο της Τροίας και βάλε ουίσκι, μη γίνει της Τροίας…

Σκηνοθεσία: Νικαιτη Κοντούρη
Σκηνογραφική & Ενδυματολογική επιμέλεια: Κωνσταντίνος  Ζαμάνης
Μουσική επιμέλεια: Νικαιτη Κοντούρη
Ερμηνεύει ο ηθοποιός  Αγησίλαος Μικελάτος