Πηγή έμπνευσης του έργου είναι η αινιγματική Άλκηστις του Ευριπίδη.  Ο Άδμητος, βασιλιάς των Φερών, παντρεύεται την Άλκηστη για να τη χρησιμοποιήσει ως εξιλαστήριο θύμα, προκειμένου να παραμείνει αυτός στη ζωή.

Μήπως, από μια άλλη οπτική γωνία, η φιληδονία, η ακολασία, η ζήλια, η προδοσία, το πάθος της ερωτικής εκδίκησης, η πονηριά, σκοτεινές ίντριγκες και δολοπλοκίες, αλλά και ένα ελάχιστο ίχνος ευαισθησίας και μεταμέλειας, μπορούν να ανατρέψουν το κλασικό έργο του Ευριπίδη;

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 10 Μάιου 2012 στην Αρχαία Ολυμπία με την ευκαιρία της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Επίσης, στο θέατρο «Απόλλων» στην Πάτρα σε σκηνοθεσία Ανδρέα Στάικου.

ΑΔΜΗΤΟΣ: Τί λές, Ἰόπη, τί λές; θὰ πεθάνουμε μαζί! Τὸ ὁρκίστηκε καὶ τὸ ὁρκίστηκα.

ΙΟΠΗ: Ἄλκηστις, οἱ ὅρκοι νὰ τηροῦνται πρέπει μόνο ἀπ᾿ τὶς γυναῖκες καὶ νὰ μὴν τηροῦνται ἀπὸ τοὺς ἄνδρες.

ΑΛΚΗΣΤΙΣ: Ὄχι, ὄχι, δὲν θὰ πεθάνω μονάχη.

ΙΟΠΗ: Ἄλκηστις, δὲν θὰ χαθεῖ κι ὁ κόσμος ἂν πεθάνεις μονάχη.

ΣΜΑΡΩ: Καὶ συμβουλὲς δίνεις τώρα; Ἐσὺ θὰ τῆς πεῖς πῶς θὰ πεθάνει;

ΙΟΠΗ: Ὁ κόσμος ὅμως, οἱ Φερὲς ἰδιαίτερα, θὰ χαθοῦν, ἂν χαθεῖ ὁ βασιλιάς τους!

ΑΔΜΗΤΟΣ: Ἰόπη, οἱ ὅρκοι τηροῦνται ἀπὸ ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

ΙΟΠΗ: Τί νὰ πῶ; Στὸ μεγαλεῖο σου, Μεγαλειότατε, βαθιὰ ὑποκλίνομαι. Ὁ μοναδικὸς θὰ εἶσαι ἄνδρας ποὺ θὰ τηρήσει τὸν ὅρκο τῆς αἰώνιας ἀγάπης στὴ γυναίκα του, τὸν ὅρκο τῆς δεκαπενθήμερης ἀγάπης του. Ὑποκλίνομαι καὶ πάλι.

ΑΔΜΗΤΟΣ: Δὲν ὑπάρχουν ἐνδοιασμοὶ καὶ δισταγμοί.

ΑΛΚΗΣΤΙΣ: Ἰόπη, Ἰόπη, ὁδεύομεν ὁλοταχῶς πρὸς τὸν θάνατο.

Κείμενο – σκηνοθεσία: Ανδρέας Στάικος
Ερμηνεύουν: Ισαβέλλα Φούλοπ, Βαγγέλης Σαλευρής, Δήμητρα Λημνιού, Εμμανουέλα Κοντογιώργου