Ο Μιμίκος, ένας έντιμος άνθρωπος, ταμίας επί χρόνια σε ένα ανήλιο γραφείο μιας εταιρείας, κατηγορείται, χωρίς να ευθύνεται, για κατάχρηση, εξαιτίας ενός ασήμαντου ελλείμματος. Μην αντέχοντας την αχαριστία του κόσμου, αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Πριν το απονενοημένο διάβημα, πηγαίνει σε ένα πανάκριβο εστιατόριο, όπου προσφέρει σε ένα απλό γκαρσόνι ένα πλουσιότατο γεύμα, ενώ κερνά όλους τους πελάτες, χωρίς, ωστόσο, να έχει χρήματα για να πληρώσει. Εκεί γνωρίζει μια κλίκα βιομηχάνων που πληρώνουν το χρέος του στο εστιατόριο. Στη συνέχεια αποφασίζουν να επωφεληθούν από την αυτοκτονία του, ενέργεια που υπογραμμίζει τον κυνισμό και την αναλγησία της άρχουσας τάξης απέναντι στη δυστυχία ενός αδύναμου ανθρώπου.

Β’ ΒΙΟΜΗΧ.: Μπορείς να μας τον εξασφαλίσεις;

ΤΙΤΟΣ: Δηλαδή…; Πώς…;

Α’ ΒΙΟΜΗΧ.: Τον χρειάζομαι όσο τίποτα άλλ0…!

ΤΙΤΟΣ: Αυτόν…;

Β’ ΒΙΟΜΗΧ.: Ο Θεός μάς τον στέλνει…

ΤΙΤΟΣ: Μα αυτός θέλει να πνιγεί κι αν δεν το κάμει σήμερα, θα το κάμει αύριο ή μεθαύριο!

Α’ ΒΙΟΜΗΧ.: Αυτό ακριβώς… έτσι τον θέλουμε!

ΤΙΤΟΣ: Πνιγμένον…;

Β’ ΒΙΟΜΗΧ.: Σσσσς…!   Πνιγμένον …!

Α’ ΒΙΟΜΗΧ.: Μη ρωτάς πολλά… θα μάθεις αργότερα. Τώρα έχουμε απόλυτη ανάγκη απ’ την αυτοκτονία του…! Μπορούμε να την έχουμε στη διάθεσή μας!

ΤΙΤΟΣ: Όπως αγαπάτε. Πόσα θα πάρω;

Β’ ΒΙΟΜΗΧ.: Αρκετά…!

ΤΙΤΟΣ: Σύμφωνοι, σας τον εξασφαλίζω …!

Κείμενο: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Ερμηνεία: Αλέξανδρος Δαρμανής, Δημήτρης Καραβιώτης, Βίβιαν Κοντομάρη, Κατερίνα Κωνσταντίνου, Αυγουστίνος Ρεμούνδος, Νίκος Σταματόπουλος, Κωνσταντίνος Φάμης, Δημήτρης Φραγκιόγλου