Το έργο αναφέρεται στην τελευταία διασπορά των σύγχρονων Ελλήνων, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως σήμερα. Στο έργο ακούγονται και συνυπάρχουν φωνές από όλον τον κόσμο. Τους συνδέει η ελληνική λαλιά, η συνείδηση της ανθρώπινης μοίρας, η οποία συνεχίζει τη δύσβατη πορεία της. Η Διασπορά  λειτουργεί ως θησαυροφυλάκιο του υποσυνείδητου, της ανανεωμένης ιστορίας-μυθολογίας κάθε γενιάς ή των γενεών. Στο κείμενο, μονόλογοι απολογίας, εμπειρίες, διαφορετικές απόψεις και τρόποι ζωής, μνήμες που μεταμορφώνονται σε δραματοποιημένη ποίηση, μοναξιά, απομόνωση, αβέβαιη και δύσκολη ζωή διαπλέκονται με ευαισθησία και ενσυναίσθηση συνθέτοντας το «λαβωμένο» σώμα της Διασποράς.

Ο πατέρας πέθανε στην εξορία

Ήρθαμε εδώ από την Τασκένδη

Μας δώσανε ένα οικόπεδο…

Χαρήκαμε, ωσότου μια μέρα ανακαλύψαμε πως μέσα από το οικόπεδο πέρναγε μια

σιδηροδρομική γραμμή .

Τα καλοκαίρια όταν δεν ήταν να περάσει κάποιο τραίνο…   στήναμε με τη μάνα μου

στις γραμμές ένα στρογγυλό τραπεζάκι

Καθόμαστε και ρεμβάζαμε

Ύστερα το σπίτι χτίστηκε κι από τις δυο μεριές της γραμμής

Έτσι το τραίνο περνάει μέσα από το σπίτι μας…

Όλα είναι μια συνήθεια…   δεν είναι…  τι λες;

Κείμενο-Δραματουργική επιμέλεια: Χριστόφορος Χριστοφής
Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Κακαβούλας
Μουσική: Νίκος Ξανθούλης
Ερμηνεία: Βερόνικα Αργέντζη, Δημήτρης Κακαβούλας, Γιάννης Λασπιάς, Δημήτρης Μαύρος, Νάντια Μουρούζη
Ακούγεται η φωνή του Θαλή Δημητρόπουλου