Περίληψη

Ένας άνδρας και μια γυναίκα θα συναντηθούν για να καταθέσουν ενώπιος ενωπίω τα πεπραγμένα και τα λάθη μιας ζωής που δεν άντεξαν να την αντιμετωπίσουν μαζί. Εκείνος επιλέγει τη φυγή. Εκείνη επιλέγει τη σιωπή και την ανοχή. Και για τους δύο, το αδιέξοδο μιας δύσκολης εποχής, σε μια πατρίδα που δεν αφήνει περιθώρια ονείρων, και η επιβίωση απαιτεί ως αντάλλαγμα το κόστος του να ανήκεις, να χρωστάς, να υποτάσσεσαι. Ένας άνδρας και μια γυναίκα τολμούν να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, μέσα από μια «Κατάθεση» αυτογνωσίας και λύτρωσης.

Αποσπάσματα

ΙΟΥΛΙΑ: Γιατί θέλεις να φύγεις;… Την ευκαιρία ζητούσες. Μην προσπαθήσεις να μου πεις δικαιολογίες. Γιατί θέλεις να φύγεις;
ΑΛΕΚΟΣ: Γιατί είναι το καλύτερο για όλους μας.
ΙΟΥΛΙΑ: Μ’ αγάπησες ποτέ, Αλέκο;
ΑΛΕΚΟΣ: Δεν βγάζουν πουθενά τέτοιες κουβέντες.
ΙΟΥΛΙΑ: Δεν σε ρωτάω για τώρα. Για το αν… Κάποτε… Αν υπήρξε κάποτε ανάμεσά μας…

ΑΛΕΚΟΣ: Δεν αντιμετωπίζεται η απόσταση. Η άρνηση.
ΙΟΥΛΙΑ: Η άρνηση;
ΑΛΕΚΟΣ: Μην πούμε παραπάνω. Είναι αργά.
ΙΟΥΛΙΑ: Πήγες και κρύφτηκες στη φυλακή.
ΑΛΕΚΟΣ: Δεν κρύφτηκα.
ΙΟΥΛΙΑ: Στα επισκεπτήρια μου έψαχναν την τσάντα, το πορτοφόλι… Σου έφτιαξα ένα κέικ… Το έλιωσαν, το έκαναν ψίχουλα πάνω στον πάγκο. «Μην το πετάξετε», τους είπα. Το πήρα και το άφησα στο πεζοδρόμιο για να το φάνε τα σπουργίτια.

Συντελεστές

Κείμενο: Παναγιώτης Μέντης
Σκηνοθεσία: Σοφία Παπουτσόγλου
Διαβάζουν / Ερμηνεύουν: Σοφία Παπουτσόγλου, Κωνσταντίνος Κλάδης
Μουσική επιμέλεια / Ανάλυση έργου: Γιάννης Αγγελάκης