Δηλώσεις Ανθρώπων

Το «ΑΝΑΛΟΓΙΟ» ως όραμα της Σίσυς Παπαθανασίου και ως πραγμάτωση από εκείνη και τους συνεργάτες της πιστεύω ότι έχει πλέον καθιερωθεί στον καλλιτεχνικό χώρο της Ελλάδος – και όχι μόνον. Ευχή και πρόταση ταυτοχρόνως: Να επεκταθεί και στις άλλες εποχές του χρόνου εκτός από το ετήσιο Φεστιβάλ. Αιφνίδιο, σύντομο και καίριο…

Το 2005 ξεκίνησαν τα πρώτα βήματα του θεατρικού ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ, παραδόξως, διόλου δειλά, όπως συνήθως τα πρώτα βήματα, αλλά άκρως αποφασιστικά, θαρραλέα, χάρη στη γνώση, την αυτοπεποίθηση και κυρίως τον παράφορο έρωτα για το Νεοελληνικό θέατρο της εμπνεύστριας του ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ Σίσσυς Παπαθανασίου, έναν έρωτα άκρως μεταδοτικό στους κατά καιρούς άμεσους και έμμεσους συνεργάτες της. Αναδρομικά, εκφράζω τη σφοδρή επιθυμία μου να καυχηθώ ότι συγκαταλέγομαι στα θύματα αυτής της εξαίσιας αρρώστιας που μοιράστηκα με τη Σίσσυ Παπαθανασίου. Χάρη στο Αναλόγιο προχώρησα στον σχεδιασμό δύο έργων μου που εξελίχθηκαν σε δύο από τα πιο αγαπημένα μου: Τη «Ναπολεοντία» και τη «Μερόπη». Εύχομαι η αρρώστια της Σίσσυς Παπαθανασίου για το Νεοελληνικό θέατρο να αποδειχθεί ανίατη.

Είχα την τιμή και τη χαρά να συμμετάσχω στον Θεσμό αυτόν από το 2010. Είναι πράγματι μια πλατφόρμα, θα έλεγα, όπου συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί και άλλοι συντελεστές που εργάζονται στις παραστατικές τέχνες συνεργάζονται και δημιουργούν πρωτότυπα κείμενα και προωθούν το σύγχρονο ελληνικό θεατρικό έργο. Ως θεατής θυμάμαι στα πρώτα βήματα την  επαφή με τη Λούλα Αναγωστάκη, δηλαδή τη γενιά των συγγραφέων που καθόρισαν την ελληνική δραματουργία έως και με νεότερους οι οποίοι δίνουν στίγμα στο θέατρο σήμερα. Αυτή η συνάντηση γενεών και ετερόκλητων στοιχείων γεννάει νέες προοπτικές και νέα βλέμματα στη Τέχνη. Η διεθνής διάσταση του θεσμού προάγει εκτός συνόρων έργα όπου πολλά βραβεύονται, είχα τη μεγάλη τύχη στο Σαράγιεβο και στο Βουκουρέστι να βρεθώ και ήταν μια υπέροχη εμπειρία. Οι πυλώνες αυτοί είναι που ισχυροποιούν και στοχεύουν να ενδυναμώσουν το Ελληνικό έργο καθώς και την σύγχρονη παγκόσμια δραματουργία δίνοντάς της φωνή και φέρνοντας την σε επαφή με το κοινό. Ένκε Φεζολλάρι

«Ο μεγάλος θεσμός στήριξης του νεοελληνικού θεατρικού έργου», είναι η φράση που συνοδεύει  το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΑΛΟΓΙΟ. Είναι το σημείο ταύτισης. Θεωρούμαι, απ’ ό,τι γράφεται και λέγεται, μια ιδιαίτερη περίπτωση του ελληνικού θεάτρου – και, με ό,τι συμβαίνει θεατρικά γύρω μας, νομίζω και το ΑΝΑΛΟΓΙΟ –  επειδή έδωσα μεγάλη έμφαση στην ανακάλυψη και προβολή νέων θεατρικών συγγραφέων. Θα έπρεπε τη φράση αυτή να συνοδεύουν μερικά θαυμαστικά, επειδή ακούγεται σαν παρανοϊκό κάποιοι να ασχολούνται με το αυτονόητο! Κανείς μας δεν θα θεωρούσε σαν κάτι ξεχωριστό έναν Πορτογάλο ή Ιρλανδό διευθυντή θεάτρου που η βάση του ρεπερτορίου του θα ήταν τα πορτογαλικά ή τα ιρλανδικά έργα. Και αν του το λέγανε φαντάζομαι ότι θα χαμογελούσε με αμηχανία. Με αμηχανία χαμογελώ κι εγώ όταν διαπιστώνω ότι ανήκω στις εξαιρέσεις επειδή λειτουργώ σαν Έλληνας. Επειδή αισθάνομαι έντονα τις οφειλές μου στους προγόνους μου, επειδή δεν θέλω αυτή πατρίδα να χάσει τη γλώσσα της και τη λαλιά της. Και ας μην ερμηνευτεί σαν εθνικισμός∙ θα φέρει κι άλλα χαμόγελα αμηχανίας…   ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ 8/2025

20ο Analogio International Festival Ήταν η πίστη στη δύναμη της ιδέας, το πάθος και ατέλειωτες ώρες δουλειάς που κατέθεσε η Σίσσυ Παπαθανασίου, που δημιούργησαν το θεσμό του Φεστιβάλ Θεατρικού Αναλογίου. Η πίστη σε ένα όραμα που δεν αφέθηκε στο τυχαίο, αλλά από την πρώτη στιγμή παρουσιάστηκε με σκέψη, προγραμματισμό, μέθοδο και στόχο, κερδίζοντας το σεβασμό και τη συμμετοχή των σημαντικότερων ανθρώπων της θεατρικής τέχνης της χώρας μας. Έτσι, εδώ και 20 χρόνια, το ξεκίνημα κάθε χειμερινής θεατρικής σεζόν εγκαινιάζεται με την παρουσίαση της εξέλιξης της θεατρικής γραφής, μέσα από τα θεατρικά κείμενα των Ελλήνων, αλλά και της διεθνούς δραματουργίας συγγραφείς. Είκοσι χρόνια και το Φεστιβάλ Θεατρικού Αναλογίου, με διεθνή πλέον αναγνώριση και συμμετοχές, είναι ο σοβαρότερος και πιο έγκυρος θεσμός που φέρνει σε επαφή τη διεθνή δραματουργία με εκείνους που ενδιαφέρονται τόσο στην πράξη, όσο και επιστημονικά για την υπόθεση της συμβολής του Θεάτρου στον πολιτισμό. Διαβάζοντας τις φετινές συμμετοχές αισθάνομαι μεγάλη χαρά για τη δύναμη και την διεθνή εμβέλεια του θεσμού. Με την ιδιότητα του Προέδρου της Εταιρείας των Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, υπογράφω τις ευχαριστίες και την εκτίμηση στην προσφορά του Διεθνούς Φεστιβάλ Αναλογίου, μαζί με τις ευχές για επιτυχία στις εκδηλώσεις των 20 χρόνων του. Παναγιώτης Μέντης

Το «Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο», ένας αναντικατάστατος πλέον θεσμός στήριξης του νέου αλλά και του παλαιού ελληνικού θεατρικού έργου, κλείνει εφέτος τα 20 χρόνια λειτουργίας του που θα γιορταστούν με ένα χορταστικό πρόγραμμα. Η έναρξη των εργασιών του θα γίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 2025 στο Κεντρικό Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη στο Κολωνάκι. Σημειώνω των ιδιαίτερη αναφορά που επιφυλάσσει το Φεστιβάλ στο Δρόμο της Μέταξας, μεγάλης ιστορικής και γεωπολιτικής σημασίας άλλοτε αλλά ακόμα περισσότερο σήμερα, ο γνωστός από την αρχαιότητα Δρόμος της Μέταξας, χερσαίος ταυτόχρονα και θαλασσινός, πολυδιακλαδούμενος, που σε ένα από τα πολλά σημεία τερματισμού του είχε στους κλασικούς χρόνους το ιερό νησί της Δήλου. Κάτι που αποδεικνύει την τεράστια σπουδαιότητά του όχι μόνο για το εμπόριο αλλά εν γένει για τον ελληνικό και παγκόσμιο πολιτισμό. Έχουμε την τιμή και τη χαρά να προλογίζουμε αυτήν την επέτειο, που είμαστε βέβαιοι ότι θα αποδειχθεί κομβική για την εξέλιξη του θεάτρου μας. Μια πλατφόρμα διαλόγου και συζητήσεων σε μια εποχή που έχουν σχεδόν στερέψει οι προσβάσεις έργων των συγγραφέων μας της νεότερης και νεότατης γενιάς στις θεατρικές σκηνές. Το «Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο» καλείται, άρα, να διαδραματίσει το ρόλο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν στις δεκαετίες ’60 και ’70, που άνοιξε το ελληνικό θέατρο σε μια πλειάδα τότε νέων θεατρικών συγγραφέων, που όλοι τους έκαναν σπουδαία καριέρα. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι αυτόν τον ρόλο του το Αναλόγιο, εξίσου ανοιχτό και στο πρωτοπόρο ξένο ρεπερτόριο δίπλα στο κλασικό και δοκιμασμένο, θα τον φέρει σε πέρας χωρίς επιφυλάξεις. Επειδή, παρά τα διαδιδόμενα, υπάρχουν πάρα πολλοί ταλαντούχοι νέοι έλληνες συγγραφείς εν εξελίξει, που περιμένουν μια ευκαιρία να δουν τα έργα τους να δοκιμάζονται στη σκηνή. Το θεατρικό έργο ολοκληρώνεται στη σκηνική του εφαρμογή. Στο Φεστιβάλ έχουν επίσης κληθεί να μετάσχουν πολλοί αναγνωρισμένοι σε διεθνή foraμε την επαγγελματική τους ιδιότητα ξένοι άνθρωποι του θεάτρου, επιστήμονες, συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, κριτικοί, σκηνογράφοι, φωτιστές και άλλοι, πολλοί από τους οποίους έρχονται για πρώτη φορά στη χώρα μας συμμετέχοντας δημιουργικά στις συζητήσεις και τα δρώμενα. Εδώ σταματάμε το σύντομο προλόγισμά μας και σας καλωσορίζουμε στο «Διεθνές Φεστιβάλ Αναλόγιο 2025». Καλή παρακολούθηση. Αθήνα 21/8/2025

To Analogio Festival είναι ο θεσμός που με στήριξε στα πρώτα μου βήματα.  Όχι μόνο εμένα, αλλά μια σειρά από δημιουργούς: σκηνοθέτες, ηθοποιούς, εικαστικούς, συγγραφείς.  Μας χάρισε μνήμες, ταξίδια, σκέψεις και κυρίως μας έδωσε την ευκαιρία να δοκιμαστούμε στα χρόνια της αβεβαιότητας και της νιότης μας. Είκοσι χρόνια γεμάτα νεοελληνικό έργο, χάρη στη φιλέρευνη και ακάματη ιδρύτριά του, την Σίσσυ Παπαθανασίου. Είκοσι χρόνια που προασπίζονται την πεποίθηση του αναμορφωτή του νεοελληνικού θεάτρου Καρόλου Κουν  πως ” δεν υπάρχει ελληνικό θέατρο χωρίς νεοελληνικό έργο”. Έχω πολλά που θυμάμαι από το αναλόγιο και ως ηθοποιός (Σκηνές του Ευθύμη Φιλίππου σε σκηνοθεσία Ζωής Χατζηαντωνίου, Ακροβασία της Νίνας Ράπη σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά, Η Φανέλα του Βασίλη Κατσικονούρη σε σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή, Δον Κιχώτης του Νίκου Καζαντζάκη σε σκηνοθεσία Σπύρου Βραχωρίτη και Σίσσυς Παπαθανασίου και τέλος η Λίστα – ο μονόλογος της Κλαίρης Λιονάκη σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι που απέσπασε και το βραβείο καλύτερης παράστασης στο Φεστιβάλ του Σαράγιεβο), αλλά και ως σκηνοθέτης (Λοξοί δρόμοι της Μαρίας Λαϊνά καθώς και το Λευκό δωμάτιο του Αλέξη Σταμάτη και το έργο της Φωτεινής Τσαλίκογλου Πατρίδα Τώρα – 8 ώρες και 35 λεπτά, που ανέβηκαν μετά την πρώτη παρουσίασή τους στο Θέατρο Τέχνης και ως παραστάσεις στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός, χαρίζοντας μάλιστα στην αείμνηστη Κατερίνα Χέλμη το Βραβείο Κάρολος Κουν.   Το Φεστιβάλ Αναλόγιο έχει σχεδόν την ηλικία του Ντίνου, του μονάκριβου γιού της Σίσσυς. Με την ίδια φροντίδα μεγάλωσαν μέσα στα χρόνια. Και υπάρχει και άλλη μια συγκυρία ευλογημένη, σ’ εκείνη την πρώτη του φορά στο Άλεκτον. Η Λούλα Αναγνωστάκη σε μια από τις σπάνιες εμφανίσεις της διάβασε από σκηνής μέσα από τα μαύρα της γυαλιά το γράμμα από το ευρωπαϊκά αναγνωρισμένο έργο της Η Νίκη: Όσο περνάει ο καιρός, εδώ, θαρρώ πως άλλος τόπος δεν υπάρχει, σαν να ‘μαστε εδώ εμείς κόσμος όλος