Ποιητής, θεατρικός συγγραφές και ηθοποιός. Γεννήθηκε στη Μονεμβασιά Λακωνίας, γιος του μεγαλοκτηματία Ελευθέριου Ρίτσου. Το 1924 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στη Διάπλασι των Παίδων. Το 1925 ολοκλήρωσε και τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γύθειο και έφυγε με την αδελφή του Λούλα για την Αθήνα. Είχε προηγηθεί η οικονομική καταστροφή του πατέρα του. Έτσι, ο Ρίτσος εργάστηκε αρχικά ως δακτυλογράφος και, στη συνέχεια, ως αντιγραφέας στην Εθνική Τράπεζα. Το φθινόπωρο του 1926 γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς να μπορέσει ποτέ να φοιτήσει, άρρωστος από φυματίωση. Υπήρξε βοηθός βιβλιοθηκάριου και γραφέας στο Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας. Τον Ιανουάριο του 1927 νοσηλεύτηκε στην κλινική Παπαδημητρίου και λίγο αργότερα μπήκε στο σανατόριο Σωτηρία, όπου έμεινε τελικά για τρία χρόνια. Εκεί γνωρίστηκε με τη Μαρία Πολυδούρη και με μαρξιστές και διανοουμένους της εποχής του. Από το φθινόπωρο του 1930 και για έναν χρόνο έζησε στα Χανιά, νοσηλευόμενος. Τον Οκτώβριο του 1931 επέστρεψε στην Αθήνα. Ανέλαβε τη διεύθυνση του καλλιτεχνικού τμήματος της Εργατικής Λέσχης. Εκεί σκηνοθέτησε και συμμετείχε σε παραστάσεις. Η υγεία του βελτιώθηκε σταδιακά, το ίδιο και τα οικονομικά του με τη βοήθεια της αδελφής του. Το 1933 ο Ρίτσος συνεργάστηκε με το περιοδικό της Αριστεράς Πρωτοπόροι. Δούλεψε στο εμπορικό θέατρο για τέσσερα χρόνια. Στον χώρο της δημοσιογραφίας ο Ρίτσος εμφανίστηκε στις στήλες του Ριζοσπάστη. Εκεί δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Τρακτέρ με το ψευδώνυμο Ι. Σοστίρ. Το 1934 προσελήφθη ως επιμελητής εκδόσεων του οίκου Γκοβόστη και έγινε μέλος του ΚΚΕ. Το 1937 νοσηλεύτηκε στο σανατόριο της Πάρνηθας. Τον επόμενο χρόνο προσελήφθη στο Βασιλικό Θέατρο και το 1940 στη Λυρική Σκηνή. Κατά τη διάρκεια του Ελληνογερμανικού πολέμου και της Κατοχής, ο Ρίτσος έζησε κατάκοιτος, παρόλα αυτά συμμετείχε στη δραστηριότητα του μορφωτικού τμήματος του ΕΑΜ. Το 1948 εξορίστηκε λόγω της αριστερής δράσης του στο Κοντοπούλι της Λήμνου, στη συνέχεια στη Μακρόνησο και το 1950-1951 στον Άη Στράτη. Το 1952 επέστρεψε στην Αθήνα και πολιτεύτηκε στην ΕΔΑ. Το 1964 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές με την ΕΔΑ. Το 1967 εξορίστηκε ξανά, αυτή τη φορά στη Γυάρο και τη Λέρο, το 1968 στη Σάμο. Το 1970 επέστρεψε στην Αθήνα, αλλά εξορίστηκε εκ νέου στη Σάμο. Το 1973 συμμετείχε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Μετά την πτώση της δικτατορίας και τη μεταπολίτευση, έζησε κυρίως στην Αθήνα. Τιμήθηκε για το έργο του από την Ελλάδα και άλλες χώρες του κόσμου. Πέθανε τον Νοέμβριο του 1990 και η σορός του ενταφιάστηκε στη γενέτειρά του. Το ΑΝΑΛΟΓΙΟ παρουσίασε στην Αθήνα και σε περιοδεία στην Ελλάδα και σε διεθνή φεστιβάλ τον δραματικό μονόλογο Φιλοκτήτης του ποιητή.