Τα αερόφυτα είναι επίφυτα που μπορούν και επιβιώνουν στα πιο αλλόκοτα περιβάλλοντα. Έχουν υποτυπώδεις ρίζες και ίσως αμβλυμμένες μνήμες. Έτσι θα έλεγαν στον διάλογό τους στο μονόπρακτο  Αερόφυτα , ένας Έλληνας διεθνής τεχνοκράτης και μια Ελληνίδα ακτιβίστρια, που είναι οι κύριοι χαρακτήρες του έργου. Οι μνήμες των ριζών τους ασφυκτιούν, προσπαθούν ν΄ ανέβουν στην σκηνή, προσπαθούν να συνυπάρξουν μαζί τους, ζητούν διέξοδο. Αυτοί, πάλι,  φοβούνται τον πόνο του ξεριζώματος, ακόμα και τον πόνο της μνήμης του ξεριζώματος. Όσο αφήνουν τις ρίζες να ατροφούν και να γίνονται σαν των αεροφύτων θα τους βοηθήσουν –ίσως  ̶ να επιβιώσουν σε ένα κόσμο που κοινωνικά και περιβαλλοντικά μεταβάλλεται συνεχώς. Αυτά τα ιδιόμορφα φυτά τι να σημαίνουν, άραγε, για τον σημερινό και αυριανό άνθρωπο με την βαλίτσα του Μετανάστη ή τον μπόγο του Πρόσφυγα;

ΕΛΛΗ: Με εξοργίζει η υποκρισία.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Όλοι στο μικρόκοσμό μας είμαστε μετατοπισμένοι. Εν δυνάμει μετανάστες, πρόσφυγες.

ΕΛΛΗ:  Δεν είναι το ίδιο.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Συμφωνώ. Υπάρχει και ποιοτική και ποσοτική διαφορά. Δεν παύει όλοι, σχεδόν όλο,ι να είμαστε ξεριζωμένοι. Πουθενά δεν είμαστε ριζωμένοι. Έχω την εντύπωση, για να μη πω την πεποίθηση, ότι όλοι εν δυνάμει θ΄ αναγκαστούμε να μετακινηθούμε. Έχεις ακουστά για τα αερόφυτα;

Κείμενο: Γιάννης Οικονομίδης
Μετάφραση στα αγγλικά: Δημήτρης Πουρνιάς
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Μουσική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Πασσάς
Ερμηνεία: Βασιλική Διαλυνά, Γεωργία Κυριαζή, Σωτήρης Ντούβρης, Κωνσταντίνος Πασσάς, Αλέξανδρος Τούντας