ΑΣΤΕΡΙΟΣ: Αυτό που κάνει τόσο αβέβαιη την προσωπικότητά μου, αυτό το γνώρισμα που αρχικά κανείς εκλαμβάνει ως στωικότητα, σοβαρότητα, ανδροπρέπεια ή ακόμη και

αληθινή σοφία, δεν είναι τίποτε από τα παραπάνω. Δεν

είναι στοχασμός· είναι ελεγχόμενος πανικός. Δεν ξέρω κατά πού να πάω. Και το σύμβολο που φοβάμαι πιο πολύ στη ζωή και που με συνθλίβει όπως το φως καίει τον κόμη

Δράκουλα, είναι το άκακο Σταυροδρόμι. Περιμένω αυτό

που δεν έρχεται, περιμένω να με διαλέξει ο δρόμος αντί εγώ να τον διαλέξω. Λιμνάζω, παρότι είμαι συνέχεια σε

κίνηση. Είμαι ένας ψεύτης συνετά ερωτευμένος με τα

πάντα και άρα με το τίποτα. Το βασικό πρόβλημα είναι η

απληστία. Και στα θεμέλιά της η ανελέητη ποσότητα των

επιλογών. Πείτε τη και βιοποικιλότητα. Πώς μπορεί ο

άνθρωπος να πάρει έναν δρόμο; Κάποιοι έχουμε μεγάλο ταλέντο στην αναποφασιστικότητα. Είμαι χειροπτερολόγος και ξέρω. Μελετώ τα θηλαστικά που τα χέρια τους είναι

φτερά. Το πιο γνωστό είναι η νυχτερίδα. Κι αυτή ακόμη,

μαύρος ιπτάμενος σταυρός, είναι ένα σταυροδρόμι. Η μάχη ανάμεσα στην καλή και την κακή της φύση είναι αμφίρροπη. Πώς να διαλέξω; Είμαι ο Μπάτμαν ή ο Δράκουλας; Ή μήπως, απλώς: άνθρωπος; Αυτός είναι το πιο αναποφάσιστο

χειρόπτερο. Δεν μπορεί ούτε να πιαστεί από κάπου ούτε και να πετάξει.

(Παύση.)

Είμαι ο χειρόπτερος. Ανάβω το σόναρ, απογειώνομαι,

μπαίνω σε τροχιά και φεύγω. Δυστυχισμένος, γιατί

πόθησα τις δύο αδελφές. Δυστυχισμένος, γιατί δεν

πόθησα και τις τρεις. (Σωπαίνει και στήνει τη στήλη

από καρέκλες, όσο οι αδελφές παίζουν ζάρια.)

ΑΙΜΙΛΙΑ: Το ξέρεις, Κάρερ, ότι μια ζαριά δεν μπορεί να

καταργήσει ποτέ το μοιραίο;

ΚΑΡΛΟΤΑ: Δεν το ξέρω, Έλις.

ΑΙΜΙΛΙΑ: Ρίχνεις τη ζαριά εσύ, αλλά το μοιραίο δεν

καταργείται.

ΚΑΡΛΟΤΑ: Ίσα ίσα που όταν ρίχνω τη ζαριά, το μοιραίο

επιβεβαιώνεται.

ΑΙΜΙΛΙΑ: Σωστά. Γιατί ρίχνουμε το ζάρι τότε;

ΚΑΡΛΟΤΑ: Γιατί παίζουμε μπαρμπούτι, Έλις.

ΑΙΜΙΛΙΑ: Διότι από τον άσο μέχρι το έξι, έχουμε έξι

επιλογές. Έξι επιλογές είναι καλύτερες από καμία.

ΚΑΡΛΟΤΑ: Ο ανταγωνισμός είναι η απάντηση. Μπορεί να μας νικήσει το μοιραίο, αλλά νωρίτερα μία από εμάς θα

έχει κερδίσει το τρόπαιο. Κάτι δεν είναι κι αυτό;

ΑΙΜΙΛΙΑ: Τόση ώρα που παίζουμε, πρόσεξες ποιος νικάει, Κάρερ;

ΚΑΡΛΟΤΑ: Δεν πρόσεξα, Έλις.

ΑΙΜΙΛΙΑ: Τότε χάσαμε και οι δύο, Κάρερ.

ΚΑΡΛΟΤΑ (φιλάει την Αιμιλία): Όχι, Έλις. Τότε κερδίσαμε και οι δύο.

Σκηνοθετική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Δαμασιώτη
Ερμηνεύουν: Παναγιώτης Γαβρέλας, Κωνσταντίνος
Γιουρνάς, Γιώργος Δικαίος, Ιωάννης Κοτίδης, Γρηγορία
Μεθενίτη, Μαίρη Μηνά, Γωγώ Παπαϊωάννου, Μαρία Πετεβή