Ένα ζευγάρι. Μια γυναίκα κι ένας άνδρας κάνουν μια νέα αρχή. Η γυναίκα ασθενής. Ο άνδρας προσπαθεί να τη βοηθήσει. Ένα σκληρό σχόλιο για τις ανθρώπινες σχέσεις και το διάνυσμά τους εν τω χρόνω.

Δ.Φ.

Χ: Πας πολύ καλύτερα.

(Της δίνει ένα φιλί στο μάγουλο.)

Ψ: Είναι η ζέστη που με χαλαρώνει.

Χ: Πολλή σκόνη έχει εδώ μέσα

(Κουνάει τα χέρια του εδώ κι εκεί για να τη διώξει. Η Ψ κάνει να σηκωθεί.)

Ψ: Να βοηθήσω;

Χ: Γιατί, εγώ γιατί είμαι εδώ;

Ψ: Κι εγώ τι θα κάνω, θα κάθομαι;

Χ: Όχι βέβαία. Αλλά θέλω να σου δείξω ότι δεν είμαι και εντελώς άχρηστος. Έχω προσόντα… κρυμμένα…

(Ο Χ πηγαινοέρχεται και φέρνει μέσα τις βαλίτσες.)

Ψ (χαμογελά): Είναι μακριά η θάλασσα;

Χ: Μπα… οχτακόσια μέτρα.

Ψ: Τη μυρίζω, σαν να είναι δίπλα, αλλά αποδώ δε φαίνεται τίποτα.

Χ: Τη φέρνει το αεράκι. Μόλις συμμαζέψουμε εδώ μέσα, θα πάμε βολτούλα. Και ο κήπος έξω θέλει

ξεβοτάνισμα. Πολύ ψήλωσαν… Θα πάω να πάρω κλαδευτήρι απ’ την πόλη και σπόρους για λουλούδια.

Ψ: Τριαντάφυλλα, μην ξεχάσεις, τα λευκά τα ωραία και ό,τι άλλο θες. Τελικά είν’ ωραία εδώ. Καλύτερα απ’ ό,τι περίμενα… Α… να μη φυτέψεις πολλά λουλούδια, να ’χει χώρο για περπάτημα.

Συγγραφέας: Νάνσυ Σπετσιώτη
Σκηνοθετική επιμέλεια: Δημήτρης Φοινίτσης
Ερμηνεύουν: Ιωάννα Παππά, Ιωσήφ Μαρινάκης