Ένας ορθοπεδικός γιατρός πρόκειται να συνταξιοδοτηθεί και δίνει μια αποχαιρετιστήρια διάλεξη, με θέμα την προστασία των άνω άκρων από τις κακώσεις. Κατά τη διάρκεια της διάλεξης κάτι αλλάζει στην συμπεριφορά του ομιλητή. Κάνει όλο και πυκνότερα αναφορές στον αγώνα του 1821 και στα χέρια ανώνυμων αγωνιστών. Τελικά αποκαλύπτεται, μέσα σ’ ένα παραληρηματικό κρεσέντο λόγου και κινήσεων, ότι τόση ώρα ο ομιλητής αφορμάται από μια προσωπική του ιστορία που ίσως αφορά όλους μας.

Οι νεκροί Έλληνες της Επανάστασης του 1821 υπολογίζονται περίπου στους… καλά καταλάβατε 400.000 χιλιάδες, μαχητές και άμαχοι. Με πέντε-έξι λίτρα αίμα το καθένα σώμα, γεμίζουμε οχτώ πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων, μέσα στις οποίες αθλείται η Ιστορία με το κολάν λαμέ μαγιό της, κάνοντας πότε ύπτιο και πότε πρόσθιο, για να κρατιέται πάντα σε φόρμα. 400.000 νεκροί. Δηλαδή, 800.000 χέρια. Δηλαδή, 8.000.000 δάχτυλα. Χέρια ακατάγραφα, όχι σαν τα επώνυμα, τα brand–name χέρια των γνωστών ηρώων… Εδώ μιλάμε για χεράκια ανώνυμα που τα έφαγε η μαρμάγκα, το σκοτάδι, ο μαύρος καταπιόνας, η λήθη, σα να μην υπήρξανε ποτέ!

Σκηνοθεσία – ερμηνεία: Δημήτρης Πιατάς