BENA: Τέλη Αυγούστου ήταν, κι ο ήλιος έπεφτε κι ερχόταν η πρώτη δροσιά του δειλινού και καθόταν πάνω στο δέρμα μας και νιώθαμε ένα ρίγος αλλά δεν φεύγαμε, μόνο κοιτούσαμε τον ορίζοντα χωρίς να μιλάμε, νιώθαμε άτρωτοι κι ακούγαμε ο ένας την ανάσα του άλλου σαν να ’ταν η τελευταία φορά που καθόμασταν δίπλαδίπλα. Ωραία ήταν τότε. Τότε που είχαμε μόνο θάλασσα μπροστά μας.

Δύο έφηβοι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, ετοιμάζονται να βάλουν τη δική τους πινελιά στον τεράστιο πίνακα που έχουν ζωγραφίσει οι πρόγονοί τους, προπαππούδες, παππούδες, γονείς… ο καθένας με τη σειρά του. Η διαδικασία, όμως, αποδεικνύεται γεμάτη εκπλήξεις και απρόοπτα. καθώς οι «εικαστικές εμπνεύσεις των προγόνων τους» προσφέρουν το κατάλληλο έδαφος για να τοποθετήσουν τους εαυτούς τους στον χώρο και στον χρόνο, στο πριν και στο τώρα. Ένα έξυπνο κείμενο για εφηβικό κοινό, με ήρωες δύο παιδιά μπροστά στην ενηλικίωση.

Αθήνα,

βράδυ

παραμονής

Χριστουγέννων

σε ενεστώτα χρόνο. Ο Θάνος και ο Ανδρέας, δύο εραστές που έχουν χωρίσει, ξαναβρίσκονται. Το παρελθόν είναι νωπό, η συγκίνηση, ο θυμός, τα τραύματα, η ματαιωμένη επιθυμία για υπέρβαση των ορίων. Απέναντι σε αυτό το ζευγάρι, ένα άλλο μάλλον παράδοξο δίδυμο: η ηλικιωμένη κυρία Πόπη και το καναρίνι της. Ένα σχόλιο για τους χωρισμούς και την ανάγκη για ουσιαστική επαφή, σε μια πόλη που δεν γιορτάζει πια.

Το όργανο έχει μόλις συλλάβει τον Γιάννη. Αντί για την Ασφάλεια, τον οδηγεί στο σπίτι του Υπουργού Προστασίας. Εκεί τον περιμένει μια έκπληξη: Ο ανύποπτος Γιάννης δέχεται μια παράξενη πρόταση: «Να θυσιαστεί για το καλό της πατρίδας». Παρά τις διαμαρτυρίες του, εκβιάζεται να γίνει εθνικός ήρωας. Από αυτή την περιπέτεια τον βγάζει η… καταγωγή του. Με χιούμορ και ειρωνική ματιά προσεγγίζεται η σχέση με την πατρίδα.

Σκηνοθεσία: Μύρνα Τσάπα
Φωτισμοί: Γιάννης Δρακουλαράκος
Μουσική επιμέλεια και βιολοντσέλο: Ίρινα Δημάκη
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Μακαλιάς, Έρση Μαλικένζου,
Δημήτρης Μοθωναίος