(Άνοιξη.)

Ο ήλιος ετοιμάζεται να δύσει. Ο Κύριος και η Κυρία Μπράουν κάθονται στο μπαλκόνι ενός μικρού γραφικού καφενείου που βλέπει το ποτάμι.

Τα φλιτζάνια τους είναι σχεδόν άδεια. Ο τόπος είναι γεμάτος κίτρινες ίριδες.

ΚΥΡΙΟΣ ΜΠΡΑΟΥΝ: Άνοιξη.

(Μετρό.)

Σου έφερα τις πιο κίτρινες ίριδες. Τις είδες;

ΚΥΡΙΑ ΜΠΡΑΟΥΝ: Σε κάτι τέτοια είσαι καλός.

(Μετρό.)

ΚΥΡΙΟΣ ΜΠΡΑΟΥΝ: Κουράστηκα. Πραγματικά. Βαρέθηκα.

(Μετρό.)

Την άνοιξη.

(Παύση.)

Μα γιατί δε λες τίποτα;

(Παύση.)

Ξέρω ότι δεν υπάρχουν πια και πολλά να ειπωθούν.

(Μετρό.)

Κι όμως, οι ίριδες είναι στ’ αλήθεια κίτρινες φέτος.

Ξέρεις, ο χειμώνας που πέρασε ήταν κάπως βαρύς.

Σκηνοθετική επιμέλεια: Αύρα Σιδηροπούλου
Ερμηνεύουν: Ρούλα Πατεράκη, Κώστας Καζάκος
Μουσική: Βάνιας Απέργης