Μονόλογος μιας γυναίκας η οποία, στην παιδική της ηλικία, στον καιρό του Εμφυλίου πολέμου, κάτω από τις συνθήκες και ανακατατάξεις της εποχής, βρέθηκε πολιτική πρόσφυγας για πέντε χρόνια στην Ουγγαρία. Αναθυμάται εμμονικά την περίοδο εκείνη, που δεν κατορθώνει να ξεπεράσει, και τελεί κατά καιρούς υπό θεραπεία σε ένα ψυχιατρικό κατάστημα.

Θάλασσα. Πρώτη φορά θάλασσα. Ανεβοκατέβαινε, σιδερένιο θηρίο με μάτια φλογισμένα. Βγήκε αργά απ’ το νερό.

Το καράβι. Καπνοί. Μας γύρευε; Εκείνοι στις φόρμες,

τρέχοντας πάνω κάτω, λερωμένοι. Χαθήκαμε σε μια πόλη με χρώματα, φώτα, τοιχώματα στη σειρά. Σκάλες και σκοινιά.

Πρόσωπα κρύα, μάτια κόκκινα, σκοτεινά. Γύριζε ένα φως

κινητό, ξάνοιγε κύματα βουερά. Δίπλωνε μαύρο παλτό το νερό, και έσβηνε μακριά. Σηκώθηκε, κι ανοίχτηκε στο σκοτάδι.

Με τον τίτλο Ερήμην προσβλέπω στη δραματοποίηση της ιδιωτικής ζωής μιας γυναίκας στην περίοδο του Εμφυλίου. Μια ιστορία με «ι» μικρό, που εισφέρει στην Ιστορία με «Ι» κεφαλαίο, διαψεύδοντάς τη σε σημεία ή εμπλουτίζοντάς τη σ’ αυτά. Τα πάθη, τη φτώχεια, τις σχέσεις, τα πένθη, σε μια ποιητική ανάπτυξη της οποίας η πυκνότητα θεωρώ ότι δρα βαθιά στη διαστολή της, καλώντας τον

αποδέκτη σε μια ουσιαστική συμμετοχή, μέσω των συνδηλώσεων στην ύλη του περιεχομένου.

Το ιστορικό και ψυχολογικό άνυσμα της ζωής της δεν καταγράφεται απλώς ως μνήμη, αλλά προβάλλεται στις μέρες μας. Σ’ έναν κόσμο παράλογο, όπου το προσφυγικό θέμα αποτελεί ίσως τον επικρουστήρα μιας ανάφλεξης, με ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Ονομάζω την ηρωίδα «Κ», συνέχοντας στην αοριστία του ονόματος κάθε πιθανή ταυτότητα των προσώπων που αντιπροσωπεύει. Π. Κ.

Σκηνοθεσία: Πάνος Κυπαρίσσης
Ερμηνεύει η Βασιλική Σκάλου