Με ακούς; Κατάλαβες τι γίνεται; Πες μου πως ήταν ένας

πυρετός που έφυγε.

Πες μου πως ήταν αστείο. Αλήθεια, δεν θα θυμώσω αν μου πεις πως είναι ένα αστείο. Ούτε θα σου το ξαναθυμίσω.

Μόνο πες πως είναι αστείο. Πες μου το, σε παρακαλώ.

Σιωπάς, ε; Βέβαια! Ξέρεις πολύ καλά πως έχεις τη φωλιά σου

λερωμένη. Έτσι στα καλά καθούμενα αποφάσισες να με

εγκαταλείψεις;

Χωρίς καμία προειδοποίηση, χωρίς κανένα έστω ελάχιστο σήμα. Τι θα γίνει με όλες αυτές τις εκκρεμότητες, με όλα αυτά τα

προγράμματα που είχαμε στον νου μας να πραγματοποιήσουμε; Τι να πρωτοσκεφτώ;

Που είναι τα ταξίδια που μου έταξες για να γνωρίσουμε κάθε

γωνιά της Ελλάδας, όταν θα πάρεις τη σύνταξή σου;

Τον κόσμο να γυρίσουμε, Θεμιστοκλή μου, τώρα που μας

κρατούν τα πόδια μας.

Μη καταντήσουμε σαν εκείνους τους Αθηναίους που την

Ακρόπολη τη βλέπουν μόνον από μακριά. Να γνωρίσουμε την όμορφη Ελλάδα μας που έχει αμέτρητες ομορφιές.

Και σε σένα θα κάνει καλό. Θα εμπνευστείς για τη ζωγραφική σου.

Το τέλος της αρχής ή η αρχή του τέλους; Η δημοκρατία της προσωπικής μας σκέψης μάς δίνει την ελευθερία να εφεύρουμε λύσεις ανακουφιστικές και ίσως λυτρωτικές. Παρουσία-απουσία, όπως θα λέγαμε ζωή-θάνατος. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Το απόλυτο είναι μόνον ένα, εκείνο το αναπόφευκτο.

Πώς «συνεχίζεται η ζωή» μετά; «Και τώρα τι κάνουμε»;

Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Παίζει πιάνο επί σκηνής ο Αντώνης Παπακωνσταντίνου
Επί σκηνής ο ζωγράφος Ντίνος Πετράτος
Ερμηνεύει ο Αντώνης Καφετζόπουλος
Συμμετέχει η Γιολάντα Μπαλαούρα