Μια γυναίκα επιστρέφει για να εγκατασταθεί στο χωριό όπου γεννήθηκε. Έκπληκτη, ανακαλύπτει ότι το σπίτι της έχει καταληφθεί από μια άγνωστή της οικογένεια, με τη σιωπηλή, αλλά καταλυτική συναίνεση της μικρής κοινωνίας. Σε ποιον ανήκει αυτό το σπίτι και ποιος ανήκει πραγματικά σ’ αυτό; Ο δρόμος της αυτογνωσίας περνά μέσα από μια παράδοξη συμβίωση.

Σ’ ένα παιχνίδι μυστηρίου και ανατροπών, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, με ελλειπτικό τρόπο και απαλλαγμένος από κάθε ρεαλισμό, ο συγγραφέας διερευνά τα λεπτά όρια που χωρίζουν την εξουσία από την υποταγή, το οικείο από το ανοίκειο, την κατοχή από την εξάρτηση, τον εαυτό από τους Άλλους.

ΣΚΗΝΗ 20 ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ

Πρωί. Ο Φ κάθεται στο έδαφος με την πλάτη

ακουμπισμένη στον κορμό ενός δέντρου,

καπνίζει. Μετά από λίγη ώρα ανοίγει η εξώπορτα και βγαίνει από το σπίτι η Θ. Φοράει γάντια του κήπου. Ο Φ παραμονεύει και την αρπάζει,

κολλάει το σώμα της πάνω του.

Θ: Δεν έφυγες;

[Ο Φ τη δαγκώνει στο λαιμό. Αυτή αφήνει μια πνιχτή κραυγή.]

Φ: Αυτά είναι τα δόντια μου, δεν είναι;

Θ: Ναι, είναι τα δόντια σου.

Φ: Άρα δεν έφυγα.

[Τη φιλάει στο στόμα.]

Θ: Θ’ αργήσεις. Άργησες.

Φ: Θες να φύγω;

Θ: Όχι.

[Φιλιούνται ξανά. Όλη η υπόλοιπη σκηνή θα κυλήσει μέσα σε μια παράφορη περίπτυξη.]

Θ: Εμένα περίμενες;

Φ: Ναι, σε περίμενα.

Θ: Έχω τόσο καιρό να…

Φ: Δεν υπάρχει κανείς; να σε περιμένει;

Θ: Δεν έχω πολλούς φίλους, ξέρεις.

Φ: Το ξέρω. Δεν τα πηγαίνεις καλά με τους ανθρώπους εσύ.

Θ: Σταμάτα.

Φ: Δεν είν’ έτσι;

Θ: Δε μου αρέσει… να το λες εσύ.

Φ: Μαζί μου όμως είναι διαφορετικά.

Θ: Ναι.

Φ: Μαζί μου θέλεις.

Θ: Ναι.

Φ: Πες το.

Θ: Μαζί σου θέλω.

Φ: Τι θέλεις;

Θ: Να είμαι κοντά σου και…

Φ: Τι;

Θ: Δεν ξέρω. Να σ’ ακουμπάω.

Φ: Και τι άλλο;

Θ: Και να…

Φ: Να σε διατάζω. Πες το.

Θ: Να με διατάζεις.

Φ: Σ’ αρέσει αυτό.

Θ: Ναι. Κι εσένα σ’ αρέσει.

Φ: Μπορεί να βαρεθώ.

Θ: Όχι.

Φ: Κι αν βαρεθώ;

Θ: Ποτέ δε θα το βαρεθείς και ποτέ δε θα το βαρεθώ. Να σε υπακούω.

Φ: Να με υπακούς, ναι. Αυτό πρέπει να κάνεις.

Θ: Μ’ αρέσει να το κάνω.

Φ: Μ’ αρέσει να το λες.

Θ: Το ξέρω. Να το πω ξανά;

Φ: Ναι.

Θ: Μου αρέσει να υπακούω τις διαταγές σου.

Φ: Είσαι φτιαγμένη γι’ αυτό.

Θ: Είμαι φτιαγμένη να σε υπακούω.

Φ: Πότε θα σε δω;

Θ: Εσύ αποφασίζεις.

Φ: Θα σου πω εγώ: πότε.

Θ: Έτσι πρέπει.

[Ακούγεται από μέσα το κουδούνισμα του

τηλεφώνου.]

Φ: Φεύγω τώρα.

Θ: Μείνε λίγο.

Φ: Φεύγω.

Από τον χαιρετισμό του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου

για τη διοργάνωση του Αναλογίου Αναγνώσεις 2008

[…] Το Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου με ιδιαίτερη χαρά στηρίζει τη διοργάνωση για

την πρώτη σκηνική παρουσίαση έργων που έχουν γράψει νέοι, αλλά και δόκιμοι θεατρικοί

συγγραφείς, με τον τίτλο «Θεατρικό Αναλόγιο Αναγνώσεις», η οποία παρουσιάζεται

φέτος στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Οι Αναγνώσεις αποτελούν στην πραγματικότητα τη συνέχεια και την εξέλιξη του

Θεατρικού Αναλογίου που ξεκίνησε «πειραματικά» πριν τρία χρόνια και παρουσιάστηκε

στο Άλεκτον, πάντα με την επιμέλεια και την άοκνη επιστημονική φροντίδα της κυρίας

Σίσσυ Παπαθανασίου.

Το Ίδρυμά μας στάθηκε από την αρχή στο πλευρό του Αναλογίου, θεωρώντας ότι

αποτελεί μια ουσιαστική κίνηση για την υποστήριξη και ανάδειξη της σύγχρονης

νεοελληνικής θεατρικής γραφής, ενώ παράλληλα προσφέρεται ως ένα βήμα για τη

σύγχρονη έκφραση και ένας τόπος για τη συνάντησή της με ανάλογες δραματουργίες

άλλων χωρών. Το Θεατρικό Αναλόγιο δείχνει να καλύπτει το κενό που υπήρχε σε αυτή

την κατεύθυνση στην Ελλάδα.

Ήδη η αποδοχή του από κοινό και ειδικούς, από την πρώτη του διοργάνωση το 2005,

επιβεβαιώνουν την αναγκαιότητα του εγχειρήματος.

Με την ευχή να καθιερωθεί το πολιτισμικό αυτό γεγονός σε θεσμό της θεατρικής μας

ζωής, χαιρετίζουμε το νέο του ξεκίνημα.

Κατερίνα Κοσκινά

Μάιος 2008

Σκηνοθετική επιμέλεια: Γιώργος Παλούμπης
Ερμηνεύουν: Μαρία Τσιμά, Εκάβη Ντούμα,
Άγης Χατζηεμμανουήλ, Θάνος Αλεξίου