«Τα σώματα η μνήμη τα ντύνει πορφύρα. Τα σώματα. Τα άλλα σώματα. Εκείνο. Εκείνα. Το σώμα. Το δικό της σώμα. Το σώμα το δικό της;…

Κλείνει τα μάτια, θυμάται, αγγίζεται, γλείφει τα χέρια, δαγκώνει τα χείλη, θυμάται, η γλώσσα της γυροφέρνει και παιχνιδίζει, καυτό πάντα το στόμα από τα φιλιά που την έχουν πνίξει, μια ζωή! Μια ζωή… Αυτή η πυρκαγιά ποτέ δεν σβήνει…

-Μαρία είπαν ότι μπορεί να τη λένε; Γιατί».

Το ταξίδι της ζωής μέσα από την πορεία ενός τρένου με προορισμό τον βορρά. Στο βαγόνι της ταχείας 535, μία γυναίκα στέκεται όρθια μπροστά στο παράθυρο, ατενίζοντας τις γέφυρες, τις πόλεις και τους ανθρώπους να χάνονται πίσω της. Καθώς οι ώρες και τα χρόνια περνούν, το τρένο δεν σταματά πλέον στους σταθμούς, αντιθέτως αυξάνει ταχύτητα, παρασέρνοντας τα πάντα στο πέρασμά του. Ένα δάκρυ, σταγόνα βροχής, μια ζωγραφιά στο τζάμι, μια μπάλα, η μυρωδιά του δρόμου και η γεύση του ταξιδιού, συνθέτουν το νοσταλγικό πέρασμα από τη ζωή.

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Τζαβάρα
Μουσική/Βιολοντσέλο: Στέφανος Γιαννόπουλος
Animation χαρακτικής: Χριστόφορος Κατσαδιώτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Βουτσινά
Ερμηνεύει: Χάρις Συμεωνίδου
Συμμετέχουν επί σκηνής: Βαγγέλης Δουκουτσέλης, Γιώργος Δουργούτης, Τζίνα Ντέγκα