ΓΙΑΝΝΗΣ: Απαιτώ να μου φωνάξετε ένα δικηγόρο.

ΙΩΑΝΝΟΥ: Εγώ είμαι δικηγόρος. Πώς μπορώ να σας

εξυπηρετήσω;

ΓΙΑΝΝΗΣ: Με δουλεύεις κι από πάνω;

ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ (στον ΙΩΑΝΝΟΥ): Ετοίμασε μια φόρμα να

υπογράψει ότι συναινεί.

(Ο ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ πάει τον ΓΙΑΝΝΗ στο παράθυρο.)

ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ: Κοίτα εδώ. Τι βλέπεις; (Ο ΓΙΑΝΝΗΣ δεν μιλάει.)

ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ: Χω, έλα εδώ. Τι βλέπει;

ΧΩ: Κάπου πίσω από τα κτίρια κρύβεται η Ακρόπολη που δύει και ανατέλλει όποτε κάποιος σηκώνει μια τέντα.

Η Αθήνα προσφέρει πολλές ψυχαγωγικές ευκαιρίες:

μπορείς να δειπνήσεις, να διασκεδάσεις, να μορφωθείς. Φτάνει να μην είσαι άστεγος.

ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ (στον ΓΙΑΝΝΗ): Καλά τα λέει;

ΧΩ: Η πόλη γεμίζει ποδήλατα. Κάποτε το ποδήλατο

συμβόλιζε την ελπίδα. Τώρα δεν είναι παρά βλάκες που θέλουν να δώσουν ανθρώπινο πρόσωπο στην πόλη τους. Γίνεται το αφόρητο ανθρώπινο;

ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ: Φτάνει τώρα, Χω. Άντε να δεις τηλεόραση.

ΧΩ: Κουράστηκα. Ναι.

(Ο ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ πάει τη ΧΩ να δει τηλεόραση. Γελάει και κλαίει, αναλόγως τού τι βλέπει.)

ΓΙΑΝΝΗΣ: Πώς το κάνει;

ΙΩΑΝΝΟΥ: Είναι τρελή. Έχει εμπαθοπάθεια.

ΓΙΑΝΝΗΣ: Εμπαθοπάθεια;

ΙΩΑΝΝΟΥ: Είναι σαν ένας συναισθηματικός παπαγάλος – ό,τι νιώθεις το πιάνει στον αέρα και το παπαγαλίζει.

Τώρα, θέλω να μου υπογράψεις εδώ.

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μπερδέκα
Φωτισμοί: Σοφία Αλεξιάδου
Ερμηνεύουν: Άκις Βλουτής, Φαίδων Καστρής,
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Πάνος Μουζουράκης,
Αθηνά Μπερδέκα, Τάκης Σακελλαρίου