(κλοουνερί)

Αυτός που περπατάει: Πότε, πού ξεκίνησε το ταξίδι; Mα είναι ταξίδι; Σκόνη πηχτή. Θα φτάσω εκεί. Θα βρω. Aυτή η σκέψη μόνο. Θα έρθει η μέρα. Δεν σταματάει. Δεν ξαποσταίνει.

Όταν άρχισα να γράφω την Privatopia, το 2013, η κρίση στην Ελλάδα βρισκόταν στο απόγειό της έχοντας ως αποτέλεσμα την αυξανόμενη περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού. Στο έργο αυτό προσπάθησα να αποτυπώσω, με όρους φάρσας, τον φόβο και την υστερική αναζήτηση της ασφάλειας από τη μεριά των «προνομοιούχων» και την εξάπλωση μιας νοοτροπίας φρουρίου μέσα από τη δημιουργία κλειστών οικιστικών κοινοτήτων ελεγχόμενης πρόσβασης και τη μη σχέση τους με τους εκτός των τειχών, όπου ο «κοινωνικά υποδεέστερος» περίγυρος σχεδόν δεν υπάρχει, όπου οι δημόσιοι χώροι εξομοιώνονται με τη φτώχεια και την εγκληματικότητα. Το έναυσμα είναι η εισδοχή μιας άγνωστης γάτας σε μια τέτοια κοινότητα στην περιοχή της Αττικής, και ο πανικός που δημιουργείται εξαιτίας της στους κατοίκους της.

Με τη Μεσόγειο να έχει γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο πνιγμένων, με ευρωπαϊκές «δημοκρατικές» χώρες να κλείνουν τα σύνορά τους και να υψώνουν τείχη, με την απροθυμία του κόσμου να υποδεχτεί τους πρόσφυγες, με την έξαρση της ρατσιστικής νοοτροπίας και την άνθηση ακροδεξιών κομμάτων, άραγε να βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα εποχή ενός πολύ πιο άγριου απαρτχάιντ, όπου χώρες ολόκληρες πια είναι έτοιμες να μετατραπούν σε τεράστιες gated communities; Πρόκειται, άραγε, για κάτι αναπόδραστο ή προλαβαίνουμε να το εμποδίσουμε; Όταν, όπως λέει ο Beckett, “the whole universe stinks of corpses”*, πόσο μπορεί η τέχνη και το θέατρο να βοηθήσει;

Και η γάτα ; «Είμαι ο διάβολος. Ο διάβολος, λέει η γάτα. Δώστε μου πίσω το χώρο που μου ανήκει, γιατί τίποτα δεν είναι εδώ δικό σας».

Μ. Ε.

* «Το σύμπαν βρωμάει πτώματα»

ΣΚΗΝΗ 4

(Ο JOHNNY έχει στήσει ραδιοφωνικό σταθμό μέσω

διαδικτύου. Γράφει μία από τις εκπομπές του και

ηχογραφεί τη φωνή του.)

JOHNNY: Μ’ αρέσει να βρέχομαι. Σαν να ξεπλένομαι από όλα. Όλα αυτά που έχω μες στο κεφάλι μου. Δεν κρυώνω. Οι γονείς μου, οι καθηγητές μου φωνάζουν να ντύνομαι πιο καλά. Να μην κυκλοφορώ με κοντομάνικα. Θυμάμαι εκείνη την ξαφνική μπόρα. Στάθηκα κάτω απ’ τη βροχή σαν να ήθελα να καταπιώ το νερό. Ίσως γιατί

αισθάνομαι ότι ανήκω, τουλάχιστον, στη μουσική της

βροχής. Έτσι ξεκινάει η ιστορία ενός ανένταχτου και η ιστορία του ραδιοφωνικού σταθμού μας, Ροδιά FM, μέσω διαδικτύου. Αυτή η εκπομπή είναι αφιερωμένη σ’ όλους εσάς που κάνετε ακρόαση.

Πέφτει ένα μουσικό κομμάτι.

(Από το παράθυρο του δωματίου του JOHNNY βλέπουμε φεγγαράδα. Μόλις το κομμάτι τελειώνει ο JOHNNY

παίρνει το μικρόφωνο.)

Μπορεί έτσι ξαφνικά σαν εκείνη την μπόρα ν’

αντισταθείς. Ν’ ακούσεις κάτι μέσα σου που σε

συμφιλιώνει. Δεν ήταν μόνο ο Δημοσθένης και άλλοι της παρέας τότε που βάζαμε φωτιές, τα σπάζαμε όλα για να νιώσουμε ζωντανοί. Όπως όταν καβαλάς τη

μηχανή σου και νομίζεις πως φεύγεις μακριά απ’ όλα, απ’ όλους κι ας είσαι σε ένα τεντωμένο σκοινί. Έτσι

πατάς το γκάζι και χάνεσαι. Τι τη θέλεις τη ζωή σου όταν είσαι δεκαέξι;

(Πέφτει ένα μουσικό κομμάτι.)

Διακόπτει το κομμάτι.)

Όποιος μαθητής επιθυμεί μπορεί να υποβάλλει τις

προτάσεις του στο διαδίκτυο ή να τις στέλνει

ταχυδρομικώς.

(Χτυπάει την πόρτα του δωματίου του ο ΣΙΜΟΣ)

ΣΙΜΟΣ: Δε σε πιάνω καλά απ’ το σπίτι. Ήρθα να σ’

ακούσω όσο είσαι στον αέρα. Ποιο κομμάτι βάζεις, ρε μαλάκα, ερωτευμένος είσαι;

JOHNNY: Το κομμάτι αφιερώνεται σε όσους διαβάζουν για τις εξετάσεις.

ΣΙΜΟΣ: Στη Μυρτώ, δηλαδή, το φυτό, που σου διάβασε για τη Μάσα, που πενθούσε για τη ζωή της και

ξαναβρήκες το μπούσουλα.

JOHNNY: Νομίζω, Σίμο, πως δεν έχεις ακόμα καταλάβει τίποτε. Δεν είναι η Μυρτώ. Είναι το νόημα.

ΣΙΜΟΣ: Έτσι γενικά και αόριστα. Από εκεί που βάζαμε

βρομοαμπούλες μες στην τάξη, πιάσαμε τις φιλοσοφίες.

(Ο JOHNNY πιάνει πάλι το μικρόφωνο.)

Ακούτε το σταθμό του Ροδιά FM. Στείλτε μας τον

αγαπημένο σας στίχο για να διαβαστεί αύριο στον

αέρα. Ψιθυρίστε στο αυτί των φίλων σας πως όσο

οργισμένοι κι αν είναι, χρειάζονται ένα ράδιο.

Σκηνοθετική επιμέλεια: Δαμιανός Κωνσταντινίδης
Ερμηνεύουν: Ελισσαίος Βλάχος, Ιωσήφ Ιωσηφίδης,
Έλλη Μερκούρη, Σύνθια Μπατσή, Νίκος Παντελίδης, Δημήτρης
Παπαβασιλείου, Δέσποινα Σαραφείδου, Στεργιάνα Τζέγκα