Ένα ζευγάρι εγκαταλείπει την πατρίδα του εξαιτίας του πολέμου. Τα κύματα τους βγάζουν μαζί με άλλους πρόσφυγες σε μια ξένη χώρα. Ο σύζυγος, όμως, κατόρθωσε να στείλει τα δύο παιδιά τους πίσω στην πατρίδα με τον αδελφό του, καθώς το πλοίο τους βούλιαζε. Εκεί, στη χώρα υποδοχής, το ζευγάρι προσπαθεί με κάθε τίμιο, προκλητικό ή και παράνομο τρόπο να βρει τα χρήματα που απαιτούνται για να φέρει κοντά του τα παιδιά του. Εντέλει, ο σύζυγος βρίσκει τα χρήματα και επιστρέφει στην πατρίδα για να φέρει τα παιδιά. Άραγε, θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί το όνειρο τους  να γίνουν ξανά μια οικογένεια;

ΝΟΑ: Αχ,! Πόσο πονά η ψυχή μου. Πώς  μπορέσαμε να τα αφήσουμε ολομόναχα; Ω! Θεέ μου. Αν ήξερα μόνο τι θα  συνέβαινε.

ΑΜΑΛ: Γλυκιά μου, φοβήθηκα για σένα, γι’ αυτό ήρθα με το φουσκωτό για να βεβαιωθώ ότι είσαι καλά.

ΝΟΑ: Δεν θέλω τη ζωή μου χωρίς τα παιδιά μου.

ΑΜΑΛ: Βρίσκονται σε ασφαλές μέρος. Μην ανησυχείς. Θα είμαστε όλοι μαζί σύντομα.

ΝΟΑ: Σε ποιο μέρος μαζί; Τι μας ξημερώνει; Δεν έχουμε τίποτα, μόνο αυτά τα κουρελιασμένα ρούχα που φοράμε.

ΑΜΑΛ: Το ξέρω, το ξέρω. Δεν είναι εύκολο, αλλά θα τα καταφέρουμε.

Κείμενο: Elmaze Nura
Μετάφραση: Σμαρώ Κώτσια
Σκηνοθεσία: Νίκος Χατζηπαπάς
Ερμηνεία: Δημήτρης Γκουτζαμάνης, Μαρία Μπακέλα