Δύο εμβληματικές μορφές, η μία υπαρκτή της Μαντώς Μαυρογένους, της τολμηρής αγωνίστριας του 1821 αλλά και θαρραλέας γυναίκας που πάλεψε για τα προσωπικά της θέλω ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και η άλλη η συγκλονιστική του Προμηθέα, του οποίου ο μύθος αποτελεί από τις αρχαιότερες αναφορές στην ιδέα της επανάστασης, συνομιλούν και αυτός ο ιδεατός διάλογος προσπαθεί να γίνει πυξίδα στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Μόνο ο άνθρωπος που παλεύει διαρκώς γίνεται σηματωρός για τις εφησυχασμένες συνειδήσεις. Αλίμονο σε όποιον νομίζει πως η επανάσταση σταματά, όταν πέσουν τα όπλα. Η μεγαλύτερη επανάσταση τότε ξεκινά. Μέσα μας.

ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ: Καημένε, Προμηθέα! Η επανάστασή μας παραγκωνίστηκε από την φιλοδοξία, την απληστία και τη βολή του καθενός. Και μαζί της παραγκωνιστήκαμε και εμείς.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Τα κίνητρα των ανθρώπων διαφέρουν. Μα θα ήταν καταστροφικό να πιστέψουμε, ότι μόνο το συμφέρον παρακινεί τις πράξεις θεών και ανθρώπων. Εξάλλου, υπάρχουν πολλά φωτεινά παραδείγματα για το αντίθετο. Εσύ και το ατίθασο πνεύμα σου πήγατε κόντρα στους καιρούς, χωρίς να σε αγγίζει η κακογλωσσιά και ο χλευασμός του κόσμου, χωρίς καμία ανάγκη επιβεβαίωσης. Αυτό που κράτησε ζωντανή την επανάσταση μέσα σου, ήταν η διαρκής μάχη σου ενάντια σε ό,τι στερούσε την ελευθερία σου.

Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Επιμέλεια κοστουμιών: Γιώργος Λυντζέρης
Διαβάζουν με αλφαβητική σειρά:
Διαμαντής Καραναστάσης, Αγγελική Καρυστινού
Τραγούδι επί  σκηνής: Σοφία Παπάζογλου