Το έργο είναι μια απόπειρα αναδημιουργίας ενός ποιητικού έργου του Κωνσταντίνου Μπούρα, το οποίο η Ελένη Παπαχριστοπούλου μεταγράφει σε ένα «μετα-κείμενο» για αυστηρά σκηνική χρήση, δίνοντας του θεατρική πνοή.

Στο έργο συναντώνται μοιραία μια νεκροζώντανη Γυναίκα, που εκπροσωπεί κάθε πρόσφυγα που προσπαθεί να σωθεί από τη λαίλαπα του πολέμου και ρίχνεται στη θάλασσα αναζητώντας την ελπίδα και τη σωτηρία, και δύο νεκροθάφτες που αντιπροσωπεύουν σε κάθε χώρα υποδοχής — αυτοί οι οποίοι θάβουν τα πτώματα που ξεβράζει το κύμα και περιφρονούν τους πρόσφυγες που αναζητούν ένα καταφύγιο. Και οι δύο πλευρές κρατούν αρνητική και επιφυλακτική στάση. Άραγε, θα μπορέσουν να μετουσιώσουν το μίσος σε αγάπη, να κατανοήσουν ότι όλους μας ενώνει ο θάνατος και να συνυπάρξουν σ’ έναν καινούργιο κόσμο;

Βουβός ο αγέρας βουβός που μας γλίτωσε από τη στάχτη. Τότε μέσα στο σκοτάδι  κάποιο φως χάραξε. Αμυδρό και προς τα εκεί κατευθυνθήκαμε με κομμένη την ανάσα.  Άκουσα τον εαυτό μου να λέει: Όχι  να διασώσεις κάτι, τρέξε χωρίς αποσκευές για να σωθείς. Να μη μας προλάβουν οι εχθροί. Κι απορούσα που ξεφύτρωσε τόση βία από τα σπλάχνα των ανθρώπων.  Φόβος έμελλε να γίνει η ζωή μας.

Συγγραφείς: Κωνσταντίνος Μπούρας, Ελένη Παπαχριστοπούλου
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σταματίου
Κείμενο-Ερμηνεία: Κωνσταντίνος Μπούρας, Ελένη Παπαχριστοπούλου