Πρόγραμμα

Ομιλητές:

Θανάσης Βασιλείου, δημοσιογράφος, ερευνητής, μεταφραστής.

Σίσσυ Παπαθανασίου, συγγραφέας, μεταφράστρια, Διευθύντρια Γραμμάτων Υπουργείου Πολιτισμού, Πρόεδρος Συλλόγου «Οι Φίλοι του ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ».

Βασίλειος Σαμπατακάκης, καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Λουντ, Σουηδία.

Ρόζα Φλώρου, Πρόεδρος Βυρωνικής Εταιρείας Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου

Συντονίζει:

Levan Khetaguri, Διευθυντής και Καθηγητής του Ινστιτούτου Έρευνας Τεχνών, Γεωργία. Αντιπρόεδρος Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου Unesco.

Συμμετέχουν:

Irina Bagauri, Ειδική εκπαίδευσης, Silk Road Hub, Γεωργία

Mazen El Gharabawy, Ηθοποιός, σκηνοθέτης, Αίγυπτος

Dr Ajay Joshi, Ερευνητής, συγγραφέας, Ινδία

Dr Said Mohamed Mubarak Al Siyabi, Καθηγητής Ιστορίας Θεάτρου και Δράματος, Τέχνες και Κοινωνικές Επιστήμες – Τμήμα Θεατρικών Τεχνών, Πανεπιστήμιο Sultan Qaboos, Ομάν

MrIbrahim Spahić, Ποιητής, Ιδρυτής- Διευθυντής Φεστιβάλ GRAD, Sarajevskazima, Βοσνία-Ερζεγοβίνη

Πλάτων Μαυρομούστακος, Καθηγητής Τμήματος Θεατρικών Σπουδών ΑΠΘ, Ελλάδα

Παναγιώτης Μέντης, Θεατρικός συγγραφέας, Πρόεδρος Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων, Ελλάδα

Σίσσυ Παπαθανασίου, Διευθύντρια Γραμμάτων Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας, Πρόεδρος Συλλόγου «Οι Φίλοι του ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ»

Παραστάσεις:

Μαριτίνα Πάσσαρη, «Η επιστροφή της Ιφιγένειας», του Γιάννη Ρίτσου

Μάνος Καρατζογιάννης, Λούλα Αναγνωστάκη, Νεοελληνικό θέατρο

Oksana Mysina (Ουκρανή ηθοποιός και σκηνοθέτις)

John Freedman (κριτικός θεάτρου των Moscow Times ) Παρουσίαση έργου του «Ξαναγράφοντας την Αντιγόνη».

Στο έργο πρωταγωνιστεί η κορυφαία μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, μέσα από τις αναμνήσεις της μητέρας του Αθηνάς, που σχολιάζει παράλληλα σημαντικότατα γεγονότα της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας.

Γιατί τα ερωτήματα δεν έχουν ακόμη απαντηθεί;
Γιατί το αδίκημα της επταετίας κρίθηκε στιγμιαίο και όχι διαρκές.
Γιατί οι μέρες είναι πονηρές;
Γιατί ο χρόνος της ζωής μας τελειώνει;
Γιατί όλοι έχουμε ανεξόφλητους λογαριασμούς με παρελθόντα δικά μας ή των γονιών μας;
Γιατί οι ήχοι και οι μυρωδιές ακόμα δεν έχουν σβήσει και κάποτε ακούγονται πολύ δυνατοί;

Ποιος μπορεί να μεταφέρει τις πληροφορίες του σκοτεινού παρελθόντος στις μέλλουσες γενιές;
Ποιος θα μπορέσει, να οδηγήσει το μέλλον, στη Ελπίδα, για μια δίκαιη κοινωνία;

Εμφανείς είναι ακόμη οι πληγές μιας μνήμης εναργέστατης, που φέρει τα ίχνη των στιγμών όλων των χτύπων, που δόθηκαν στα σώματα και τις ψυχές ανθρώπων, που αγωνίστηκαν για την Ελευθερία.

Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, στην Αθήνα, την Άνοιξη και το Φθινόπωρο του 2023, στο πλαίσιο του θεατρικού φεστιβάλ μονολόγων «Ο γιος μου…», του Πολυχώρου VAULT.

Το έργο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Αιγόκερως».

Η παράσταση «Σώμα Μήδεια», της ομάδας Άλας,είναι βασισμένη στο έργο «DCX 212 Μήδεια: Εργοτάξιο» του Ζ. Δ. Αϊναλή και γράφτηκε για τη συγκεκριμένη παράσταση. Παρουσιάστηκε την χειμερινή καλλιτεχνική περίοδο 2024-2025 στην Αθήνα αποσπώντας τη θερμή ανταπόκριση κριτικών και θεατών.

Την καλλιτεχνική επιμέλεια και τη διασκευή υπογράφει ο Σάββας Στρούμπος.
Ερμηνεύουν η Ναταλία Γεωργοσοπούλου και ο Αντώνης Ιορδάνου ενώ επί σκηνής βρίσκεται ο συνθέτης της παράστασης και μουσικός Γιάννης Ισμυρνιόγλου.

Αξίζει να σημειωθεί πως και η προηγούμενη δουλειά της Ομάδας «Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας» της νομπελίστριας συγγραφέως Σβετλάνα Αλεξίεβιτς παρουσιάστηκε επίσης με μεγάλη επιτυχία, για δύο χρόνια, εντός και εκτός Ελλάδος.

Σημείωμα:
Σώμα Μήδεια ή πληγή Μήδεια, ένας ακουστικός θόλος επιθυμιών και σπαραγμών.
Μπορεί η ζωή να εκπορευτεί από οπουδήποτε αλλού εκτός από την μοναδική ορατή ή αόρατη πληγή που φυλά ο καθένας μέσα του;
Και πώς αποκαλύπτεται σε ποιον χρόνο, σε ποιον χώρο και με ποιον αποδέκτη;
Ποιο μονοπάτι είναι αυτό που ξαναζωντανεύει οτιδήποτε προορισμένο να περάσει στη λήθη;
Η Μήδεια και ο Ιάσονας έμειναν αδιαμφισβήτητα, αδιάσπαστα μαζί. Το κοινό τους Σώμα είναι ο Άδης και οι φωνές τους είναι οι ψυχές τους που παίζουν θέατρο στον Άδη. Μια αναμέτρηση του ανθρώπου που ζει ανάμεσα στη μυθική εικόνα και την πραγματική εικόνα.
Ένα παιχνίδι δυο φαντασμάτων ή δυο επιζώντων που βιώνουν την πιο ανθρώπινη τραγωδία, αυτή της ερείπωσης, αυτή της ερήμωσης, της σκιάς.

Nαταλία Γεωργοσοπούλου

Συντονίστρια:

Σίσσυ Παπαθανασίου, Διευθύντρια Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας και Πρόεδρος του Συλλόγου «Οι Φίλοι του ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ»

Συμμετέχουν:

Barbara Bertin, Διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Μονοδράματος, Τορίνο

Nehal Bhattacharjee, Καλλιτέχνης, Ιδρυτής, Πρόεδρος και Καλλιτεχνικός Διευθυντής Εταιρείας Θεατρικών Τεχνών Beyond Bindu, Ινδία

Maria Rosa Caracausi, Μεταφράστής, Καθηγήτρια Νέων Ελληνικών Πανεπιστήμιο Παλέρμο, Ιταλία

Mohamed Mounir Ergui, Διευθυντής Φεστιβάλ Μονοδράματος Καρχηδόνας, Τυνησία

John Freedman, Επιμελητής, ιδρυτής World wide Play Readings. Παρουσίαση έργου “Anti-gone,” του David White (US)

Katica Kjulakova, Συγγραφέας, Βόρεια Μακεδονία, PEN Balkan Circle

Αδριάνα Μαρτίνεζ, Διευθύντρια LEA Festival – Λογοτεχνία Εν Αθήναις

Oksana Mysina, ηθοποιός, σκηνοθέτις, Ουκρανία

Vasko Raicevic, Συγγραφέας, Μαυροβούνιο, PEN Balkan Circle

Katsiaryna Saladukha, Παραγωγός, Λευκορωσία

Υπόθεση

Καλοκαιριάτικο απόγευμα, σε μια ερημική ακρογιαλιά νησιού-ίσως της Λήμνου.

Δέκατος χρόνος του Τρωικού πολέμου. Ο χρησμός λέει πως χωρίς τον Φιλοκτήτη και τα όπλα του Ηρακλή που αυτός έχει, η Τροία δεν κατακτιέται. Τον Φιλοκτήτη, στο έρημο νησί που τον έχουν εγκαταλείψει οι σύντροφοί του καθ’οδόν  προς την Τροία, τον επισκέπτεται ο Νεοπτόλεμος, ο γιός του Αχιλλέα, παρέα με τον Οδυσσέα. Προσπαθεί να του αποσπάσει τα όπλα. Να πείσει τον ήρωα να επιστρέψει στη μάχη.

Ο Νεοπτόλεμος μιλάει προς τον Φιλοκτήτη με μια εξομολογητική διάθεση, ο Φιλοκτήτης ακούει βουβός τον Νέο σε μια επώδυνη αναδρομή του στο παρελθόν. Συγκεκριμένα στην παιδική του ηλικία με τις εικόνες του πατέρα και της μητέρας, προσώπων που κυριαρχούν στο ψυχικό σύμπαν του παιδιού. Ο Νεοπτόλεμος, νεαρό παιδί και ο Φιλοκτήτης ώριμος και γεμάτος κατανόηση άνδρας.

Στο δραματικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου ο Φιλοκτήτης δεν μιλά. Μιλά μόνον ο νεαρός Νεοπτόλεμος. Και μιλά για την προδοσία, την εγκατάλειψη, την εκμετάλλευση, την πολιτική ευθύνη. Για την παιδική ηλικία, τη μνήμη και το τραύμα.

Σημείωμα Παράστασης

Ο μονόλογος του Ρίτσου είναι ένα ποίημα ταυτότητας και ένα παιχνίδι με μάσκες:

ο ποιητής προσπαθεί να συμφιλιώσει δύο πλευρές του εαυτού, με τον Νεοπτόλεμο, ως πιο ανθρώπινο και λιγότερο πολεμιστή, να αντιπροσωπεύει την ιδιωτική πλευρά του Εγώ και τον Φιλοκτήτη, ταυτισμένο με τον πόλεμο και τη νίκη, να συμβολίζει τη δημόσια. Μπορεί ο Φιλοκτήτης στο τέλος να αποφασίζει να εγκαταλείψει την εξορία του, το ποίημα όμως περιστρέφεται γύρω από τον ευάλωτο και ευαίσθητο Νεοπτόλεμο.

Ο Φιλοκτήτης του Ρίτσου μιλά για όλα όσα μας ταλανίζουν και τώρα: την εσωτερική μοναξιά του ανθρώπου, τα ιδανικά, το προσωπικό και κοινωνικό-ιστορικό τραύμα του ατόμου και της κοινωνίας, την συμφιλίωση, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τα παιχνίδια εξουσίας, την αλλοτρίωση της ψυχής, την οικογένεια και τα ιδεολογικά καθήκοντα του ατόμου, τις πράξεις μας που μας καθορίζουν, την απάτη και τη φιλία, τις νίκες που χάνουμε, τις μάχες που καλούμαστε να δώσουμε, τα προσωπεία που καλούμαστε να φοράμε, τον πόλεμο σε κάθε του εκδοχή.

Σε μία Ευρώπη που αργοπεθαίνει, σε ένα Κόσμο που καταρρέει, στο αιματοκύλισμα και στους πολέμους που διαπράττονται το ερώτημα παραμένει το εξής: «Γιατί ήρθαμε, γιατί πολεμήσαμε, γιατί και πού επιστρέφουμε;»

Ξεκινώντας από το ερώτημα του “τι είναι η αγάπη;” το έργο ανακατασκευάζει τον μύθο σε πολλαπλούς τόπους, χρόνους, και πρόσωπα. Η ιστορία παραμένει πάντα η ίδια: μια ενέργεια που μας διαπερνάει και μας ενώνει στο διηνεκές. Εκεί όπου πάντα θα επιστρέφουμε.

Η παράσταση δημιουργήθηκε μετά από πρόσκληση στο  WTEA  International Theatre Festival στην Κεντρική Ακαδημία Θεάτρου στο Πεκίνο, και στο Guilin International Festival. Ξεκινώντας από το ερώτημα του “τι είναι η αγάπη;” το έργο ανακατασκευάζει τον μύθο σε πολλαπλούς τόπους, χρόνους, και πρόσωπα. Η ιστορία παραμένει πάντα η ίδια: μια ενέργεια που μας διαπερνάει και μας ενώνει στο διηνεκές. Εκεί όπου πάντα θα επιστρέφουμε.

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Γιώργος Ζαμπουλάκης, Δραματουργική Ομάδα: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, Αλέξανδρος Καβράκος, Λήδα Κτώνα, Μαρλέν Κυπριωτάκη, Άγγελος Μαγνησάλης, Γιάννης Μπαριάμης, Κλειώ Παπατζανάκη-Χρυσοβέργη, Αντώνης Σκύβαλος, Γεωργία Σπυροπούλου, Χριστόφορος Βογιατζής, Βοηθός Σκηνοθέτης – Βίντεο: Χριστόφορος Βογιατζής,Ηθοποιοί: Αλέξανδρος Καβράκος, Λήδα Κτώνα, Μαρλέν Κυπριωτάκη, Άγγελος Μαγνησάλης, Γιάννης Μπαριάμης, Κλειώ Παπατζανάκη-Χρυσοβέργη, Αντώνης Σκύβαλος, Γεωργία Σπυροπούλου

Επιμέλεια: Δανάη Παπουτσή

150 συνολικά καρέκλες (20 για τα χρόνια του ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ + 130 για τα χρόνια του ΔΗΘΕΠΕ) θα τοποθετηθούν στους χώρους του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, καθεμία από τις οποίες θα έχει έναν κωδικό QR που θα συνδέεται με την ανάγνωση ενός έργου (ή μια προσωπική ανάμνηση από το Φεστιβάλ και την ιστορία του Δημοτικού Θεάτρου).

Ανάμεσα στους αφηγητές, θα είναι θεατρικοί συγγραφείς, γνωστές προσωπικότητες από τον χώρο του θεάτρου, καθώς και επισκέπτες και άνθρωποι που εργάζονται στα παρασκήνια.

Συγγραφέας: Γιώργος Μανιώτης

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κυριακού

Ερμηνεία: Γεράσιμος Γεννατάς, Νίκος Χατζηπαπάς

Παρουσίαση τελετής:
Κωνσταντίνος Κυριακού, Κατερίνα Μπιλάλη, Μάνος Καρατζογιάννης

Σκηνική δράση βασισμένη στα θρυλούμενα και στα ιστορικώς επιβεβαιωμένα ταξίδια του Αισχύλου στη Σικελία καθώς και την επίδραση της στα έργα του.

Ακούγονται επί σκηνής χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τον Αγαμέμνονα, τις Ερινύες / Ευμενίδες και τον Προμηθέα Δεσμώτη σε μτφ. Ιωάννη Γρυπάρη. Το όλο εγχείρημα βασίζεται στην υπόθεση εργασίας του βρετανού καθηγητή John Herington, Aeschylus in Sicily.